نقش امارات در جنگ احتمالی آمریکا علیه ایران

گروه بین الملل عصرقانون: سیدرضا میرطاهر

امارات متحده عربی متشکل از ۷ شیخ‌نشین در جنوب خلیج‌فارس که مهم‌ترین آن‌ها ابوظبی و دوبی هستند، در سال‌های اخیر نقش مهمی در استراتژی و حضور منطقه‌ای آمریکا با میزبانی از نیروها و تجهیزات نظامی واشنگتن در پایگاه هوایی «الظفره» ایفا نموده است. اکنون امارات نقش کلیدی در حضور نظامی و عملیات احتمالی ایالات‌متحده به دنبال تهدیدات مکرر ترامپ علیه ایران دارد. ضمن اینکه امارات به دلیل روابط بسیار نزدیک سیاسی، امنیتی و نظامی با اسرائیل نقش مهمی در جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونیستی علیه ایران ایفا کرد.

امارات در جنگ ۱۲روزه

مجموعه‌ای از شواهد سیاسی، امنیتی و لجستیکی نشان می‌دهد که این کشور حاشیه جنوبی خلیج‌فارس عملاً در کنار اسرائیل و ایالات‌متحده قرار داشته و به شکل‌های مختلف به تضعیف توان بازدارندگی ایران کمک کرده است. یکی از مهم‌ترین ابعاد این نقش، همکاری امارات در سامانه‌های پدافندی و رهگیری موشک‌ها و پهپادهای ایرانی است. در سال‌های اخیر، امارات به بخشی از شبکه یکپارچه دفاع هوایی آمریکا در منطقه تبدیل شده است.

آرایش نیروها و تجهیزات آمریکا در امارات

امارات به عنوان یکی از متحدان اصلی واشنگتن، میزبان پایگاه نظامی مهمی بوده است. حضور آمریکا در پایگاه هوایی الظفره در این کشور، بخشی از یک نیروی نظامی گسترده متشکل از حدود ۳۵۰۰۰ تا ۴۰۰۰۰ نفر در سراسر منطقه محسوب می‌شود. پایگاه الظفره میزبان جنگنده‌های اف-۲۲ است که برای تأمین برتری هوایی مطلق و مقابله با جنگنده‌های ایرانی در مراحل اولیه یک جنگ احتمالی مستقر شده‌اند. علاوه بر این، بر اساس برخی گزارش‌ها، هواپیماهای شناسایی و پهپادهایی از جمله ام‌کیو-۹ ریپر (MQ-9 Reaper) نیز در الظفره عملیاتی هستند.

آمریکا سیستم‌های دفاع موشکی پیشرفته‌ای نیز در منطقه مستقر کرده است. در این راستا، سامانه دفاع موشکی «تاد» (THAAD) در امارات استقرار یافته است. این سامانه برای رهگیری موشک‌های بالستیک در ارتفاع بسیار بالا طراحی شده و تکمیل‌کننده سامانه‌های پاتریوت محسوب می‌شود. در عین حال امارات خود نیز مبادرت به خرید و استقرار چند آتشبار تاد در نقاط مختلف این کشور برای مقابله با حملات موشکی بالستیک احتمالی از ایران نموده است.

موضع رسمی

دولت امارات به طور عمومی اعلام کرده است که اجازه نخواهد داد از خاک، حریم هوایی یا آب‌های خود برای هرگونه اقدام نظامی خصمانه علیه ایران استفاده شود. این موضع نشان‌دهنده یک تمایز آشکار بین حضور نظامی آمریکا در این کشور و امکان استفاده از آن به عنوان سکوی پرش برای حمله است.

چشم‌انداز عملیاتی

در صورت جنگ احتمالی بین آمریکا و ایران در مورد کشورهای میزبان نیروها و تجهیزات نظامی آمریکا مانند امارات، قطر، عربستان، استراتژی ایران باید مبتنی بر «تنبیه محدود و تهدید نامحدود» باشد. در این راستا باید از حمله به زیرساخت‌های نفتی این کشورها در فاز اول شامل پالایشگاه‌های آرامکو، جبل‌علی و راس‌لفان، خودداری شود. دلیل اصلی این است که نفت و گاز این تأسیسات نفتی و گازی شریان حیاتی اقتصاد چین و بسیاری از کشورهای اروپایی است. در واقع این تأسیسات انرژی باید سالم بمانند تا جهان بداند «هنوز چیزی برای از دست دادن دارد.»

اما در فاز اول اهداف نظامی در این کشورهای حوزه جنوبی خلیج‌فارس اهداف مشروع خواهند بود که شامل پایگاه‌های هوایی (الظفره امارات، العدید قطر، شاهزاده سلطان عربستان سعودی) می‌شوند. حمله به این پایگاه‌ها متمرکز بر باند پرواز و مخازن سوخت جنگنده‌ها برای جلوگیری از پرواز هواپیماهای آمریکایی برای حمله به اهداف ایرانی است.

در فاز دوم می‌توان رادارها و سامانه‌های پدافند هوایی و ضد موشکی مانند پاتریوت و تاد مورد هدف قرار گیرند تا بدین ترتیب امکان کمک به آمریکایی‌ها در شناسایی موشک‌ها، پهپادها و سایر هواگردهای ایرانی از آن‌ها سلب شود.