زرادخانه‌ خالی؛ آمریکا چگونه برتری نظامی خود را مقابل ایران از دست داد

به گزارش گروه بین‌الملل عصر قانون: در سایه گزارش‌های منتشر شده در رسانه‌های آمریکایی درباره فرسایش شدید توان نظامی این کشور به ویژه در سطح موشک‌های رهگیر و راهبردی در جنگ با ایران که خشم دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا را برانگیخته، شبکه الجزیره در گزارشی تحت عنوان «زرادخانه‌ای رو به اتمام: آمریکا چگونه برتری نظامی خود را در جنگ ایران از دست داد؟»، نوشت: نشانه‌های فزاینده‌ای وجود دارد که نشان می‌دهد درگیری مداوم بین ایالات متحده و ایران، هزینه‌ای استراتژیک را تحمیل می‌کند که فراتر از میدان نبرد است.

ابعاد بحران زرادخانه خالی آمریکا در جنگ با ایران

هشدارها در مورد کاهش ذخایر چندین موشک تهاجمی و دفاعی کلیدی آمریکا در حال افزایش است، حتی با وجود اینکه دولت ترامپ اصرار دارد که زرادخانه نظامی ایالات متحده همچنان قادر به پاسخگویی به نیازهای عملیاتی فعلی و هرگونه چالش آینده است.

این جنجال پس از مجموعه‌ای از گزارش‌های رسانه‌های آمریکایی که جزئیات کاهش ذخایر مهمات کلیدی را شرح می‌دهند، مطرح می‌شود و سوالاتی را در مورد توانایی واشنگتن برای ادامه عملیات خود علیه ایران و در عین حال حفظ آمادگی خود برای مقابله با بحران‌های احتمالی در آسیا یا اروپا مطرح می‌کند.

در این زمینه در گزارشی از مجله نیوزویک، الی کوک، خبرنگار ارشد این مجله در امور دفاعی، با استناد به داده‌ها و منابع تحلیلی متعدد، انواع سلاح‌هایی را که ذخایر آنها در حال اتمام است، به تفصیل شرح داد.

کوک توضیح داد که ارتش آمریکا تقریباً ذخایر سیستم‌های موشکی تاکتیکی ارتش (ATACMS) و موشک‌های ضربتی دقیق خود را که موشک‌های بالستیک زمینی هستند و امکان حملات بسیار دقیق به عمق ایران را از بردهای طولانی فراهم می‌کنند، به پایان رسانده است.

این مجله به نقل از رویترز نوشت که تخمین زده می‌شود موشک‌های کروز تاماهاک باقی مانده کمتر از نیمی از کل ذخایر باشد، زیرا نیروی دریایی ایالات متحده از آغاز جنگ با ایران در فوریه گذشته بیش از هزار فروند از این موشک‌ها را شلیک کرده است. به گزارش وال استریت ژورنال، تنها در ماه اول بیش از ۸۵۰ موشک شلیک شده است.

اما این بحران محدود به سلاح‌های تهاجمی نیست؛ بلکه به حیاتی‌ترین سیستم‌های دفاعی نیز گسترش یافته است. گزارشی از نیوزویک با استناد به مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی نشان داد که ذخایر موشک‌های رهگیر THAAD ایالات متحده از تقریباً ۴۵۲ موشک قبل از جنگ به تنها حدود ۲۳۴ موشک تا پایان جولای گذشته کاهش یافته است.

پیامدهای عمیق ضربه بزرگ ایران به سیستم پدافندی آمریکا

تعداد موشک‌های پاتریوت نیز در همین دوره از تقریباً ۲۳۳۰ به حدود ۷۵۹ کاهش یافته است. این تخمین‌ها با گزارش‌های سی‌ان‌ان همسو است که به نقل از منابع نظامی تأیید کرده است که ایالات متحده علاوه بر حدود نیمی از موشک‌های پاتریوت خود، بین ۶۵ تا ۸۰ درصد از موشک‌های THAAD خود را مصرف کرده است. این امر تأسیسات نظامی آمریکا در منطقه را در برابر حملات موشک‌های بالستیک ایران آسیب‌پذیر می‌کند.

نیوزویک به گزارشی از بنیاد هریتیج استناد کرد که هشدار می‌دهد ذخایر فعلی موشک‌های رهگیر ایالات متحده برای درگیری مسلحانه با چین ناکافی است؛ به طوری که اگر پایگاه‌های آمریکا در اقیانوس آرام مورد حمله غافلگیرانه چین قرار گیرد، نیروهای آمریکایی می‌توانند کل زرادخانه رهگیر خود را تنها در چند روز اول به پایان برسانند.

در گزارش‌های دیگری از همین مجله تاکید شده که در این میان دامنه نگرانی‌ها به امنیت پایگاه‌های نظامی ایالات متحده مستقر در سراسر منطقه گسترش می‌یابد که به اهداف مکرر حملات ایران و حملات گروه‌های متحد تهران تبدیل شده‌اند.

خبرنگار این رسانه آمریکایی تاکید کرد: بین ۱۸ ژوئن تا ۲۸ جولای، بر اساس داده‌های پروژه داده‌های مکان و رویداد درگیری‌های مسلحانه (ACLED)، که درگیری‌های مسلحانه را رصد می‌کند، ده‌ها حمله به تأسیسات ایالات متحده در کویت، بحرین و اردن صورت گرفته است.

منابع آمریکایی گزارش می‌دهند که پیامدهای این وضعیت برای ایالات متحده، فراتر از منطقه بوده و اوکراین در حال حاضر با کمبود موشک‌های رهگیر پاتریوت مواجه است که بر توانایی آن در مقابله با حملات روسیه تأثیر گذاشته است.

مقامات اوکراینی می‌گویند که حمله اخیر روسیه به کی‌یف به دلیل کمبود موشک‌های رهگیر منجر به رهگیری هیچ موشک بالستیکی نشد و منجر به تلفات و ویرانی گسترده شد.

کاهش فضای مانور آمریکا بعد از کاهش شدید ذخایر نظامی

همچنین گزارشی در مجله آتلانتیک استدلال می‌کند که بحران مهمات به عامل اصلی شکل‌دهی به روند جنگ تبدیل شده و حتی فضای مانور دولت ترامپ را کاهش داده است.

نویسندگان این گزارش تاکید کردند که ایالات متحده در نتیجه کاهش ذخایر موشک‌های دوربرد خود، شروع به از دست دادن مزیت استراتژیک خود کرده است و مقادیر باقی مانده برخی از سلاح‌های حیاتی به سطوح بحرانی کاهش یافته و تنها به حدود ۲۰ درصد از آنچه که برای برنامه‌ریزی نظامی در پنتاگون مورد نیاز است، رسیده است.

این تحلیل می‌افزاید که این کمبود شدید نه تنها واکنش به بحران ایران را تهدید می‌کند، بلکه واشنگتن را از توانایی مقابله با هرگونه تشدید نظامی بالقوه در آسیا یا مقابله با تهدیدات همزمان از سوی روسیه یا چین نیز محروم می‌کند.

در ادامه این گزارش آمده است که پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، از جمهوری‌خواهان کنگره خواسته است میلیاردها دلار برای بازسازی ذخایر نظامی اختصاص دهند. با این حال، مشکل محدود به بودجه نیست، بلکه به ظرفیت تولید صنعت دفاعی آمریکا نیز گسترش می‌یابد، زیرا حتی اگر قرارداد جدیدی هم منعقد شود، موشک‌ها در چند سال آینده تحویل داده خواهند شد.

بر اساس این گزارش، دولت ترامپ، علیرغم سرمایه‌گذاری‌هایش در گسترش تولید نظامی، با این واقعیت روبرو است که تقاضا برای سیستم‌هایی مانند پاتریوت بسیار فراتر از ظرفیت فعلی کارخانه‌ها است و انتظار نمی‌رود عرضه و تقاضا قبل از پایان دهه پیش رو به تعادل برسد.

بر همین اساس، ناظران معتقدند که نتیجه یک جنگ دیگر صرفاً به برتری نظامی یا تصمیمات سیاسی وابسته نیست، بلکه به توانایی صنعت دفاعی برای پر کردن مهمات مصرف شده نیز بستگی دارد.

مجله آتلانتیک گزارش داد که نگرانی فزاینده‌ای در دولت آمریکا درباره اینکه ایران از محدودیت‌های نظامی پیش روی واشنگتن آگاهی دارد، مشاهده می‌شود. بر همین اساس، ترامپ در جریان جلسه‌ای در کمپ دیوید، بعد از شنیدن ارزیابی امنیتی که نشان دهنده کاهش ذخایر مهمات مورد نیاز برای هرگونه تشدید بیشتر علیه ایران بود، به شدت خشمگین شد.

این مجله به نقل از بیانیه‌ای که ترامپ در پلتفرم رسانه اجتماعی خود، Truth Social، منتشر کرده بود، نوشت که ترامپ مدعی شد که گزارش‌های مربوط به کمبود مهمات «دروغ» است و افشای اطلاعات مربوط به آنها را «خیانت‌آمیز» دانسته و گفت شرکت‌های آمریکایی همچنان به ارسال «مقادیر زیادی» مهمات در صورت نیاز ادامه می‌دهند.

فرسایش بازدارندگی آمریکا در جنگ با ایران

بر اساس این گزارش، بازدارندگی آمریکا نه تنها به توانایی انجام حملات، بلکه به ظرفیت مقابله با تلافی‌جویی ایران نیز متکی است. این امر، کمبود موشک‌های رهگیر را به عاملی تبدیل می‌کند که خطر هرگونه تشدید جدید را افزایش می‌دهد و دولت آمریکا را مجبور می‌کند در حالی که جنگ ادامه دارد و منابع نظامی در حال اتمام است، دیپلماسی را در اولویت قرار دهد.

در پایان، این عوامل در مجموع تصویر پیچیده‌تری از درگیری جاری ترسیم می‌کنند. روشن است که نتیجه جنگ دیگر صرفاً با برتری نظامی یا تصمیمات سیاسی تعیین نمی‌شود، بلکه به توانایی صنعت دفاعی برای تأمین مجدد مهمات مصرف شده و ظرفیت ایالات متحده برای ایجاد تعادل بین مدیریت یک جنگ طولانی در خاورمیانه و حفظ آمادگی خود برای مقابله با چالش‌های استراتژیک گسترده‌تر در سایر نقاط جهان نیز بستگی دارد.