یک سال پس از آتش‌بس غزه؛ تمام این شهر به تلخی می‌گرید

سه سال پس از آغاز تجاوز و کشتار بی‌رحمانه رژیم صهیونیستی به خاک غزه، ابعاد انسانی این جنگ بیش از پیش خود را نشان داده است. فجایعی که با وجود آتش‌بس یک سال پیش، همچنان در مقابل دیدگان جهان ادامه دارد.

ساکنان غزه در این مدت کوشیده‌اند در غیاب خبرنگاران در خاک فلسطین، کوشیده‌اند خود روایتگر جنایتی باشند که رژیم صهیونیستی بر مردم این منطقه روا داشته است.

عمر حمد، نویسنده جوان ساکن غزه، از جمله این افراد است که در سه سال اخیر تلاش کرده گزارشی بی‌واسطه از غزه و ساکنان آن ارائه دهد. او در یادداشت اخیر خود در شبکه‌های اجتماعی نوشته است:

«امروز داشتم قدم می‌زدم و طبق عادت همیشگی، چهره‌های خسته مردم را تماشا می‌کردم. چهره‌ها پر از اندوه، خستگی و ناامیدی بود. پیرمردی را دیدم که از تک‌تک آدم‌های توی خیابان می‌پرسید: «همسرم را دیده‌اید؟ بچه‌هایم را دیده‌اید؟»

وقتی به او نزدیک شدم، همان سوال‌ها را از من هم پرسید. نمی‌دانستم چه بگویم. به او گفتم: «امیدوارم به زودی پیدا‌شان کنید.»

چیزی که بیشتر مرا گیج کرده بود این بود که مردم به او جواب نمی‌دادند. وقتی از یکی از عابران درباره او پرسیدم، به من گفتند که این پیرمرد تنها بازمانده خانواده‌اش است. همسر و تمام پسران و دخترانش در کشتاری که دو سال پیش توسط اسرائیل انجام شد کشته شده‌اند و او از آن زمان تاکنون در همین حالت است.

نمی‌دانستم چه بگویم! تک‌تک گوشه و کنار این شهر به تلخی می‌گریند.»

او در یادداشتی دیگر نوشته است: هر روز به خودم می‌گویم: نمیر. خسته نشو. به بچه‌ها سر بزن. دنبال آب بگرد. چادر را بگرد مبادا سوراخی داشته باشد تا آب به درونش نفوذ نکند. بعد بلند شو، نمیر.

به سرت نزند که با یک بیماریِ پیش‌پاافتاده بمیری. مقاومت کن. اشک‌هایت را برای روز دردناک‌تری نگه دار. به سرت نزند بگویی: «خسته‌ام.»

دنبال غذا بگرد. از بمباران نترس. وسایلت را جمع کن و بگریز. چادر برپا کن. دوباره بگریز، خسته نشو.

بنویس، و بعد بنویس، و بعد بنویس. مرگِ خودت را با دست‌های خودت رقم بزن، نگذار هیچ‌کس درباره‌ات بنویسد.

زندگی کن، و نمیر.