روزنامه نیویورک تایمز در گزارش خود با اشاره به اعتراضات اخیر در ایالات متحده که در واکنش به تیراندازی مرگبار به دو معترض در مینه‌سوتا کماکان ادامه دارد، نوشت: این روزها شبه‌نظامیان نقابدار در خیابان‌های شهرهای آمریکا پرسه می‌زنند و از هر کسی که آمریکایی بودنش را به اندازه کافی مشخص نمی‌دانند، می‌خواهند ثابت کند که به اینجا تعلق دارد. پوست قهوه‌ای یا اشاره‌ای به لهجه‌ ناآشنا اغلب دلیل کافی برای این مأموران است تا از فرد بخواهند که مدارک خود را نشان دهد و به نسخه‌ای از سؤال «شما چه نوع آمریکایی هستید؟» پاسخ دهد. در مینه‌سوتا، صحنه‌هایی شکل می‌گیرد که یادآور هرج و مرج و خشونت در جنگ‌های داخلی که در کشورهای دیگر رخ می‌دهد، است. مأموران مسلح به خیابان‌ها هجوم آورده، به مردم حمله کرده‌اند، گاز اشک‌آور شلیک کرده‌اند و خودسرانه آنها را بازداشت کرده‌اند. آنها از فاصله‌ی نزدیک به غیرنظامیان شلیک کرده‌اند و دو نفر از آنها را کشته‌اند. اما اگر این یک جنگ باشد، یک‌طرفه است: نیروهایی که ترامپ آزاد کرده است، نه با مخالفان نظامی خود، بلکه با مردم عادی مجهز به تلفن همراه و سوت روبرو هستند. درست است که «تیم والز» فرماندار مینه‌سوتا، گارد ملی تحت فرماندهی خود را فعال کرده است اما تاکنون، آنها برای انجام کاری بیش از رساندن قهوه، شیر کاکائوی داغ و دونات به اهالی مینه‌سوتا که به خیابان‌ها آمده‌اند، مستقر نشده‌اند. نیویورک تایمز ادامه داد: با این حال، درگیری در مینیاپولیس شکافی را بر سر معنای شهروندی و حقوق اساسی آشکار کرده است، شاید به همان اندازه عمیق که در سال ۱۸۶۱ کشور را دچار تفرقه کرد. این مبارزه، اکنون نیز مانند آن زمان، بر سر این سوال ساده است: ما چه نوع آمریکایی هستیم؟ در برابر قدرتمندان ایالات متحده مقاومت‌کنندگانی صف‌آرایی کردند که مظهر آنها دو آمریکایی بودند که در ماه جاری (میلادی) در مینیاپولیس به ضرب گلوله کشته شدند: «رنه گودن شاعر و مادری که تازه پسرش را به مدرسه رسانده بود، توسط یک مأمور اداره گمرک و مهاجرت آمریکا که طبق ادعایی بی‌اساس، قصد داشت ماموران را با ماشینش زیر بگیرد، از ناحیه سر هدف گلوله قرار گرفت و «الکس پرتی» که شجاعانه خود را بین مأموران فدرال و زنی که آنها به زمین انداخته بودند، قرار داد و هزینه این شجاعت را با جان خود پرداخت کرد. و همچنین آمریکایی‌هایی مانند «ایلهان عمر» عضو مجلس نمایندگان وجود دارند که به عنوان یک کودک پناهنده از جنگ داخلی وحشتناک سومالی به مینه سوتا آمد. با وجود اینکه او بیش از هر کسی در کنگره هدف تهدید قرار داشته است، یک جلسه اجتماعی با حامیان خود تشکیل داد تا در مورد خشونت‌هایی که در خیابان‌های ایالتش در جریان بود، بحث کند. وقتی یکی از حضار دیوانه به سمت او حمله کرد و با سرنگ مایعی به او اسپری کرد، او عقب‌نشینی نکرد و با مشت‌های گره کرده به سمت مرد دوید. اما بسیاری از همکاران جمهوری‌خواه او در مجلس، از ترس مواجهه با رای دهندگان خود، برگزاری جلسات حضوری در شهرداری‌ها را متوقف کرده‌اند. با این حال، با وجود حمله به او، عمر اصرار داشت که جلسه ادامه یابد. او هنگام بازگشت به تریبون خود اعلام کرد: «ما در مینه‌سوتا قوی هستیم و در مقابل هر چیزی که ممکن است به سمت ما پرتاب کنند، مقاوم خواهیم ماند.» در این میان، «دونالد ترامپ» رئیس جمهور ایالات متحده در طول یک سال گذشته، بازسازی غیرمنتظره و وحشیانه‌ای از هویت آمریکا در نظر جهانیان انجام داده است. او اتحادهای قدیمی را از هم پاشیده، قوانین بین‌المللی را زیر پا گذاشته و از قدرت آمریکا به‌طور یکسان برای ارعاب دوستان و رقبا استفاده کرده است. او رهبر یک کشور مستقل را ربوده، تهدید به تصرف زمین از یک متحد ناتو کرده و به دنبال جایگزینی نهادهای نظم پس از جنگ با نهادهای جدیدی است که شخصاً آنها را کنترل می‌کند. به نوشته نیویورک تایمز، اگرچه بسیاری از آمریکایی‌ها دوست دارند، جهان فکر کند که آمریکا شبیه پرتی است؛ شخصیتی شجاع و فداکار که برای محافظت از زنی که توسط مردان مسلح تهدید می‌شد، مداخله کرد اما از بیرون، آمریکا تحت رهبری ترامپ بیشتر شبیه افسران عصبی با ماسک‌های سیاه وحشتناک است که سلاح‌های خود را بیرون کشیده و گلوله‌های خود را به بدن یک مرد غیرمسلح که زانو زده بود، شلیک کردند. بنابراین جای تعجب نیست که بقیه جهان برنامه‌های دیگری در سر دارند. «مارک کارنی» نخست وزیر کانادا هفته گذشته در یک سخنرانی‌خاطرنشان کرد: «ما در میانه یک گسست هستیم، نه یک گذار»، و شکی باقی نگذاشت که منبع این گسست، آمریکای درنده‌خوی تحت رهبری ترامپ است. اگر آمریکا زمانی ضامن یک نظم جهانی ناقص، اکنون مانع و یا حتی یک دشمن آشکار است که باید از آن اجتناب کرد. این سخنان در بحبوحه تحولات تکان‌دهنده‌ای مطرح شد که به طور مشخص به دنبال دور زدن یک آمریکای بی‌ثبات هستند: معاملات تجاری بزرگ بین اتحادیه اروپا و هند و آمریکای لاتین؛ سفرهای دوستانه متحدان سابق وفادار آمریکا مانند کانادا و انگلیس به چین؛ و تعمیق پیوندهای تجاری در سراسر جهان. نشریه آمریکایی در پایان تصریح کرد: با وجود تمام تلاش‌های ترامپ برای شکل دادن به جهان در تصویر تاریک قدرت خود، جهان به وضوح ایده‌های دیگری دارد. نظم جهانی آینده، هر چه که باشد، توسط دیگران شکل خواهد گرفت و آمریکا باید جایگاه خود را در آن مذاکره کند. این شاید آشکارترین افشاگری باشد. مهم نیست کشته‌شدگان مینه‌سوتا چقدر فداکار باشند، مهم نیست مقاومت‌کنندگان چقدر شجاع باشند، نوع آمریکایی که از بیرون تعریف می‌شود، تنها به انتخاب مردم نخواهد بود.