اندیشکده آمریکایی در مطلبی با اشاره به اینکه گزارش اخیر مؤسسه «میچل» خواستار گسترشی چشمگیر در خریدهای نیروی هوایی ایالات متحده است، تصریح می‌کند که این گسترش بیش از هر چیز منافع مالی شرکت‌های تسلیحاتی حامی این اندیشکده را تأمین می‌کند و هزینه‌های هنگفتی را به مالیات‌دهندگان آمریکایی تحمیل خواهد کرد. به گزارش «مؤسسه کشورداری مسئولانه کویینسی»، مؤسسه میچل پیشنهاد کرده است دست‌کم ۳۰۰ فروند جنگنده اف-۴۷ و ۲۰۰ فروند بمب‌افکن بی-۲۱ خریداری شود و این افزایش تسلیحاتی را برای حفظ برتری هوایی آمریکا و محروم‌کردن چین از «پناهگاه‌های امن» در صورت بروز درگیری بر سر تایوان، ضروری دانسته است. کویینسی می‌نویسد: گزارش مؤسسه میچل استدلال می‌کند چنین حجمی از جنگنده‌ها و بمب‌افکن‌ها برای نفوذ به سامانه‌های پدافند هوایی پیشرفته چین لازم است. با این حال، نویسنده تأکید می‌کند که نه اف-۴۷ و نه بی-۲۱ هنوز وارد خدمت عملیاتی نشده‌اند و اجرای این پیشنهاد مستلزم سرمایه‌گذاری‌های بسیار سنگین و بلندمدت روی سامانه‌هایی است که کارایی عملی آن‌ها هنوز به اثبات نرسیده است. به نوشته این مقاله، یکی از نگرانی‌های اصلی، تعارض منافع آشکار پیرامون این گزارش است. در این گزارش آمده است شرکت بوئینگ، که قرارداد تولید جنگنده اف-۴۷ آینده را در اختیار دارد، به‌طور مستقیم از مؤسسه میچل حمایت مالی می‌کند. اگرچه شرکت نورثروپ گرومن، سازنده بمب‌افکن بی-۲۱، در فهرست حامیان مستقیم مؤسسه میچل دیده نمی‌شود، اما شرکت‌هایی مانند «پرت‌اند ویتنی» و «بی‌ای‌ای سیستمز» که قطعات کلیدی این بمب‌افکن را تولید می‌کنند، از حامیان این اندیشکده هستند. افزون بر این، مؤسسه میچل زیرمجموعه «انجمن نیروهای هوایی و فضایی» است؛ نهادی که خود از سوی نورثروپ گرومن تأمین مالی می‌شود. منتقدان می‌گویند سامانه‌هایی که در گزارش میچل تبلیغ شده‌اند، قدیمی، بسیار پرهزینه و از نظر تأثیرگذاری واقعی بر آمادگی نظامی آمریکا محدود هستند. به‌طور خاص اشاره می‌شود که برنامه بمب‌افکن بی-۲۱ به‌تنهایی می‌تواند در طول عمر خود بیش از ۲۰۰ میلیارد دلار هزینه بر دوش مالیات‌دهندگان آمریکایی بگذارد، در حالی که به‌گفته منتقدان، توانمندی‌های آن با بمب‌افکن بی-۲ که همچنان در خدمت است، تفاوت بنیادینی ندارد. کویینسی می‌افزاید که فناوری رادارگریزی، که یکی از مزیت‌های ادعایی بی-۲۱ محسوب می‌شود، در سامانه‌های پیشین مانند اف-۲۲ و اف-۳۵ نیز آن‌گونه که تبلیغ شده بود، موثر نبوده و این هواپیماها توسط برخی سامانه‌های راداری شناسایی شده‌اند. به گزارش مؤسسه کوئینسی، تردیدها درباره برنامه اف-۴۷ نیز کم نیست. در این مقاله آمده است که «دونالد ترامپ»، رئیس‌جمهور آمریکا، سال گذشته از این هواپیما رونمایی کرده و آن را پیشرفته‌ترین و مرگبارترین هواپیمای ساخته‌شده توصیف کرده بود. با این حال، کویینسی گزارش می‌دهد که بعید نیست این جنگنده هم به سرنوشت جنگنده‌های اف-۳۵ دچار شود، پروژه‌ای که با تأخیر فراوان، هزینه‌هایی بیش از ۲ تریلیون دلار و آمادگی عملیاتی محدود همراه بوده است. در ادامه، کویینسی به انتقادهای کارشناسان مستقل اشاره می‌کند. «دن گریزر»، مدیر برنامه اصلاحات امنیت ملی در اندیشکده استیمسون، بمب‌افکن بی-۲۱ را «پروژه‌ای نمایشی» برای نیرویی توصیف کرده که دوران کارآمدی آن گذشته است. همچنین «بن فریمن»، مدیر برنامه سیاست خارجی دموکراتیک در مؤسسه کوئینسی، استدلال کرده است تمرکز بر هواپیماهای بزرگ سرنشین‌دار برخلاف روندهای فناورانه کنونی است که به‌سوی سامانه‌های کوچک و بدون سرنشین حرکت می‌کنند و ممکن است اف-۴۷ را پیش از ورود کامل به خدمت، منسوخ سازد. به گزارش اندیشکده آمریکایی، توصیه‌های مؤسسه میچل احتمالاً صدها میلیارد یا حتی تریلیون‌ها دلار به بدهی ملی آمریکا خواهد افزود، اما سود مالی هنگفتی نصیب پیمانکاران صنایع دفاعی می‌کند؛ زیرا اولویت آن نه امنیت واقعی، بلکه منافع شرکت‌های تسلیحاتی است.