گروه بین الملل عصرقانون: درست روزهای پس از بن بست مذاکرات اسلام آباد که خیلی ها پیش بینی می کردند آتش بس بصورت کلی نقض شود پیش بینی میشد که ترامپ تا قبل از دیدار با رییس جمهور چین، جنگ جدید و گسترده ای آغاز نمی کند و صرفا اقدام به محاصره دریایی می‌کند که همین کار هم کرد. البته نباید از چینی ها انتظار منجی گری داشته باشیم چون در سیاست خارجی چین، چنین سیاستی تعریف نشده و همینکه چین یک «نه» بزرگ به خواسته اصلی ترامپ مبنی بر تحریم خرید نفت ایران بده، یعنی یک برگ برنده اصلی در دستان ایران برای فرار از محاصره، که همین اتفاق هم افتاد و شک نکنید اگر چین به صراحت این پاسخ «نه» را به مهم ترین خواسته ترامپ نداده بود، ترامپ بدون اولتیماتوم به ایران در همان لحظات اولیه ترک چین دستور حملات گسترده را صادر می‌کرد و اکنون روز دوم جنگ سوم را پشت سر میگذاشتیم اما اکنون... ابتدا باید درباره دو هدف اصلی ترامپ در خصوص ایران که در سفر به چین به دنبالش بود اشاره کنیم، اهدافی که ترامپ با تحقق هر کدام، به نوعی برای حملات گسترده برای خودش مشروعیت می بخشید. هدف نخست ترامپ که نخریدن نفت ایران توسط چینی ها بود که با شکست مواجه شد و هدف دوم انتشار یک بیانیه مشترک با چینی ها در خصوص بازگشایی تنگه هرمز بود که این موضوع هم به شکلی عجیبی منتفی شد، درست همان لحظه ای که ترامپ برای سفر ۱۹ ساعته خود به چین سوار هواپیمای شخصی اش شده بود، به یکباره نیروی دریایی سپاه مجوز عبور چندین نفتکش غول پیکر چینی را صادر کرد که این روند تا امروز هم ادامه دارد تا به نوعی چینی ها دیگر انگیزه ای برای انتشار بیانیه‌ مشترک با آمریکا در خصوص بازگشایی تنگه هرمز نداشتن و با جرات باید گفت سفر آمریکا به چین یک شکست دیپلماسی برای ادامه جنگ افروزی ترامپ به حساب می آید. حال ترامپی که دست خالی از چین آمده در این دو روز مثل بچه های لوس و پرخاشگر صحبت می‌کند و توییت های تهدیدآمیر را شدت بخشیده و تهدیدات خود را به اوج رسانده بطوری که رسانه های نزدیک به ترامپ همچون آکسیوس و فاکس نیوز و چند کانال تلویزیونی اسرائیلی به صراحت از آغاز حتمی و گسترده جنگ علیه ایران از روز دوشنبه خبر می‌دهند و حتی به گزینه هایی چون اشغال جزایر و حمله به تأسیسات هسته‌ای ایران اشاره کردند تا جنگ روانی ترامپ را به اوج برساند تا ترامپ به کورسوی تسلیم ایران امیدوار بماند. اما نکته مهم اینجاست که عدم دستیابی ترامپ به دو هدف اصلی خود در سفر به چین، ترامپ را برای شروع گسترده جنگ در بد مخمصه ای قرار داده و خودش بخوبی می داند آغاز دوباره جنگ یعنی ورود به یک بست بی انتها که حیات سیاسی اش را چندماه مانده به انتخابات کنگره به خطر می اندازد. اما از سمتی افرادی چون نتانیاهو، روبیو و هگست بی پروا ترامپ را برای آغاز جنگ سوم تحت فشار گذاشته‌اند زیرا این ۳ نفر به دلایل مختلف حیات سیاسی و اعتبار جهانی ترامپ برایشان اهمیتی ندارد و این روزها را بهترین فرصت برای شکست ایران قلمداد می کنند. با همه این اوصاف باید گفت از آنجا که شخص ترامپ تصمیم گیرنده اصلی جنگ است بنا به دلایل گفته شده ترامپ شخصا تمایلی به آغاز گسترده جنگ ندارد که حضور چند ساعت پیش وزیر کشور پاکستان به ایران و انتقال پیام محرمانه ترامپ به مسئولان، خود گواه این مطلب است که اگر ترامپ شخصا به آغاز گسترده جنگ تمایل داشت وزیر پاکستان را برای انتقال پیام(احتمالا اولتیماتوم و تهدید) به ایران نمی فرستاد و بدون اولتیماتوم و با ابزار همیشگی خود همان عنصر غافلگیری جنگ را آغاز کرده بود. اما چیزی که مشخص است این رد و بدل پیام ها هم به لحاظ دیپلماتیک ره به جایی نمی برد و انتخاب شخص ترامپ یکی از سه گزینه زیر است، نخست ادامه همین شرایط فعلی محاصره تا جام جهانی که اگر ترامپ حریف فشار نتانیاهو و جنگ طلبان کابینه شود مطمئنا انتخاب اول ترامپ است. ادامه محاصره در کنار چندین عملیات محدود اما سنگین در خلیج فارس برای بازگشایی تنگه هرمز در کنار بمباران احتمالی دوباره نیروگاه های هسته ای، گزینه دوم ترامپ است که شاید ترامپ بخاطر جلب رضایت نسبی نتانیاهو و جنگ طلبان تن به این گزینه بدهد. اما گزینه سومی هم وجود دارد که احتمالش کمتر به نظر می رسد، گزینه ای که قطعا خوشایند ترامپ نیست و اگر ترامپ تسلیم خواسته های نتانیاهو و هگست و روبیو شود باید طی روزهای آینده منتظر جنگ گسترده و همه جانبه باشیم. در نتیجه باید گفت، بدون تردید نیروهای مسلح ایران باید در قبال رخ دادن هر کدام یک از گزینه های بالا، از سناریو چشم در برابر چشم در جنگ ۴۰ روزه به سناریو سر در برابر چشم رجوع کنند تا هم جنگ سریعتر پایان یابد و اینکه از نابودی و تجزیه ایران جلوگیری شود .