به گزارش گروه اجتماعی عصر قانون: از همدان، در روزی که بسیاری از دل‌ها میان نجف و کربلا جا مانده بود، خیابان‌های همدان رنگ و بوی طریق‌الحسین گرفت؛ جایی که هزاران عاشق با گام‌هایی آمیخته به اشک، بیعتی دوباره با امام حسین(ع)، آرمان عاشورا و راه مقاومت بستند. اربعین، فقط یک پیاده‌روی نیست؛ روایت رسیدن است. رسیدنی که گاهی در جاده نجف تا کربلا رقم می‌خورد و گاهی در کوچه‌های شهری که دل‌هایش هزاران کیلومتر آن‌سوتر پرواز کرده‌اند. روز اربعین، همدان سراسر دلتنگی و شوق وصال شد. خیابان‌ها میزبان مردمی بودند که مقصدشان نه یک مسیر چند کیلومتری، که بین‌الحرمین بود. جامانده بودند؛ اما نه از حسین(ع). استکان‌های چای، عطر اسپند، صدای نوحه و پرچم‌هایی که با هر نسیم، سلامی دوباره به کربلا می‌دادند. کودکی که با سربند «یالثارات الحسین» دست در دست پدرش قدم برمی‌داشت، پیرمردی که عصازنان مسیر را طی می‌کرد، مادری که کالسکه فرزندش را هل می‌داد و جوانانی که بیرق‌های سرخ انتقام را بر دوش داشتند؛ همه آمده بودند تا بگویند عشق، مرز نمی‌شناسد. اربعین امسال اما رنگ دیگری داشت.پس از حوادث ماه‌های اخیر و شهادت رهبر معظم انقلاب و جمعی از فرماندهان، دانشمندان و مردم ایران در تجاوز‌های متعدد رژیم صهیونیستی، پیاده‌روی امسال تنها تجدید میثاق با سیدالشهدا(ع) نبود؛ تجدید عهدی با راه شهیدان نیز بود. پرچم‌های «یالثارات الحسین» در کنار تصاویر شهدا، معنای تازه‌ای به مسیر داده بود و شعارهای مردم، پیوند عاشورا با مقاومت امروز را فریاد می‌زد. در میان جمعیت، بسیاری از زائران تازه از عراق بازگشته بودند. از موکب‌های عراقی می‌گفتند؛ از مردمی که با تمام داشته‌هایشان به استقبال زائران آمده بودند؛ از کوچه‌هایی که امسال بیش از همیشه با تصاویر «امام شهید» و شعارهای حمایت از جبهه مقاومت آذین شده بود و از حس مشترکی که میان ملت‌ها جریان داشت؛ اینکه اربعین، زبان مشترک آزادگان جهان است. اما آنان که توفیق حضور در عراق را نیافته بودند نیز خود را غریب احساس نمی‌کردند. هر قدم در همدان، ادامه همان مسیری بود که از نجف آغاز می‌شود. اشک‌هایی که بر گونه‌ها می‌غلتید، همان اشک‌های زائران طریق‌الحسین بود و سلام‌هایی که زمزمه می‌شد، بی‌واسطه تا حرم می‌رسید. مسیر پیاده‌روی، بیش از آنکه یک راه باشد، صحنه‌ای از همدلی بود. انگار همه سهمی از میزبانی زائران حسین(ع) را برای خود کنار گذاشته بودند.همدان سال‌هاست در روز اربعین، برای جاماندگان کربلا، کربلایی کوچک می‌شود؛ آیینی که با مشارکت مردم هر سال باشکوه‌تر برگزار می‌شود و امسال نیز امامزاده هادی‌ابن‌علی(ع) تا امامزاده شاهزاده حسین(ع)، حرم تا حرم شده بود و این مسیر در استان میزبان عاشقان اباعبدالله الحسین(ع) بود. در میانه مسیر، ابرپرچم «یالثارات‌الحسین» بر فراز جمعیت به حرکت درآمد؛ پرچمی که بر دوش مردم دست‌به‌دست می‌شد و زیر سایه آن، فریادهای «لبیک یا حسین» و «لبیک یا خامنه‌ای» در خیابان‌ها طنین انداخته بود.گویی داغ تازه شهیدان با حماسه عاشورا درآمیخته بود و هر قدم جاماندگان، ادای احترامی به کاروان کربلا و فرزندان این سرزمین بود که راه حسین(ع) را با خون خود ادامه دادند و شاید حقیقت اربعین همین باشد؛ اینکه اگر جسم از کربلا دور بماند، دل راه خود را پیدا می‌کند.جاماندگان همدان، این بار نیز ثابت کردند فاصله را کیلومترها تعیین نمی‌کنند؛ مقصد، هرجا که نام حسین(ع) باشد، همان‌جاست که عاشق قدم برمی‌دارد. امروز دارالمؤمنین همدان، بین‌الحرمین شده بود؛ شهری که در آن، هر گام سلامی بود به کربلا و هر اشک، بیعتی دوباره با نهضتی که هنوز زنده است. اما اربعین امسال، همدان تنها میزبان جاماندگان نبود؛ میزبان مسافری بود که راه کربلا را با خون خود پیمود. پیکر مطهر شهید امیرعباس درهم‌فروش که در مسیر خدمت به زائران اربعین در عراق به شهادت رسید، در میان سیل عزاداران تشییع شد؛ شهیدی که پیش از آنکه بر دوش مردم همدان بدرقه شود، زائر همیشگی حرم مولایش شده بود. پیکرش در جوار بارگاه امیرالمؤمنین(ع) و بین‌الحرمین طواف داده شد؛ گویی خود حسین(ع)، خادمش را پیش از بازگشت به وطن در آغوش کشیده بود. شاید همین بود که اربعین امسال را متفاوت‌تر از همیشه کرد. همدان، یک سو اشک جاماندگان کربلا را در آغوش داشت و سوی دیگر، پیکر شهیدی را که از کربلا بازگشته بود. گام‌های مردم، دیگر تنها حسرت نرسیدن به حرم نبود؛ بدرقه عاشقی بود که به آرزویش رسیده بود. و چه زیبا که پایان این مسیر، نه جاماندن، که رسیدن بود؛ رسیدن به همان وعده‌ای که حسین(ع) قرن‌ها پیش برای عاشقانش نوشته بود.