به گزارش گروه ورزشی عصر قانون: تیم‌های لیگ برتر فوتبال ایران در حال پشت سر گذاشتن آخرین دوران آماده‌سازی پیش‌فصل هستند و مانند هر سال با جذب بازیکنان و تکمیل کادر فنی، خود را برای شروع رقابت‌ها آماده می‌کنند. با این حال، فصل پیش رو یک تفاوت مهم با سال‌های گذشته دارد؛ تمامی تیم‌های لیگ برتر با سرمربیان ایرانی وارد مسابقات خواهند شد و هیچ مربی خارجی روی نیمکت تیم‌ها حضور ندارد. این اتفاق از جنبه‌های مختلف قابل بررسی است. مهم‌ترین نکته مثبت آن را می‌توان فراهم شدن فرصت بیشتر برای مربیان ایرانی دانست؛ موضوعی که سال‌ها یکی از مطالبات مربیان داخلی بود. بسیاری از آنها معتقد بودند باشگاه‌ها در شرایط برابر به مربیان خارجی اعتماد بیشتری دارند و همین مسئله، فرصت رشد و اثبات توانایی را از مربیان ایرانی گرفته است. حالا لیگ برتر می‌تواند به محلی برای محک خوردن نسل جدید مربیان داخلی تبدیل شود. با این حال، حذف کامل مربیان خارجی از فوتبال ایران لزوماً اتفاقی مثبت نیست. در سال‌های گذشته برخی مربیان خارجی توانستند با انتقال دانش فنی، ارائه ایده‌های تاکتیکی جدید و افزایش سطح رقابت، کیفیت لیگ را ارتقا دهند. هرچند همه آنها موفق نبودند و بعضی نیز نتوانستند انتظارات را برآورده کنند، اما نمی‌توان نقش مربیان تأثیرگذار خارجی در رشد فنی برخی تیم‌ها را نادیده گرفت. در سوی مقابل، حضور مربیان خارجی همواره با چالش‌هایی همراه بوده است؛ از مشکلات مالی و نحوه پرداخت قراردادها گرفته تا دشواری سازگاری با فضای فوتبال ایران، امکانات موجود و حواشی مدیریتی. در سال‌های اخیر نیز محدودیت‌های اقتصادی و شرایط خاص کشور، از جمله دشواری‌های نقل‌وانتقال پول، همکاری با مربیان خارجی را بیش از گذشته پیچیده کرده است. در این بین البته شاهد حضور مربیان بی‌کیفیت خارجی نیز بودیم؛ مربیانی که نه تنها آورده‌ای برای فوتبال ایران نداشتند بلکه ضررهای زیادی را هم متوجه کشورمان کردند. شرایط فعلی شاید فرصتی ناخواسته برای فوتبال ایران باشد تا اعتماد بیشتری به مربیان داخلی شکل بگیرد و باشگاه‌ها با برنامه‌ریزی بلندمدت‌تر به ظرفیت‌های فنی داخل کشور تکیه کنند. این اعتماد البته زمانی نتیجه‌بخش خواهد بود که انتخاب سرمربیان بر اساس معیارهای فنی و شایسته‌سالاری انجام شود، نه صرفاً به دلیل نبود گزینه خارجی. در غیر این صورت، ممکن است فوتبال ایران نه تنها پیشرفتی نداشته باشد، بلکه با افت کیفی نیز مواجه شود و ارتباطات بر ضوابط و رزومه مربیان بچربد. فشار اصلی اما روی نیمکت تیم‌های بزرگ خواهد بود. در سال‌های گذشته باشگاه‌های پرهوادار معمولاً در مقاطع مختلف به سراغ مربیان خارجی می‌رفتند و اکنون مربیان ایرانی باید در فضایی فعالیت کنند که همواره با مقایسه عملکرد خود با برخی مربیان خارجی موفق روبه‌رو خواهند بود. این مقایسه، انتظارات هواداران را افزایش می‌دهد و می‌تواند حاشیه امنیت مربیان داخلی را کاهش دهد. از سوی دیگر، نتیجه‌گرایی حاکم بر فوتبال ایران نیز ممکن است این فشار را دوچندان کند. اگر تیم‌های مدعی نتوانند در هفته‌های ابتدایی نتایج مطلوبی کسب کنند، افکار عمومی و فضای رسانه‌ای احتمالاً زودتر از گذشته عملکرد سرمربیان ایرانی را زیر سؤال خواهند برد؛ موضوعی که می‌تواند فرصت شکل‌گیری یک روند فنی پایدار را از آنها بگیرد. در نهایت، ایرانی شدن کامل نیمکت‌های لیگ برتر را نه می‌توان یک موفقیت مطلق دانست و نه یک نقطه ضعف قطعی. کیفیت این تجربه به عملکرد مربیان داخلی، نحوه حمایت باشگاه‌ها و میزان صبوری مدیران و هواداران بستگی خواهد داشت. اگر این فرصت با برنامه‌ریزی و انتخاب‌های درست همراه شود، می‌تواند به تقویت جایگاه مربیان ایرانی منجر شود؛ اما در صورت تصمیم‌های غیرکارشناسی و فشارهای زودهنگام، همین فرصت ممکن است به چالشی تازه برای فوتبال ایران تبدیل شود. به گزارش عصر قانون بیست‌وششمین دوره لیگ برتر از روز جمعه هفته جاری 23 مرداد آغاز خواهد شد.