گروه بین الملل عصرقانون: دکتر ناصر فخاری تحلیل گر و عضو هیات علمی دانشگاه دونالد ترامپ روز چهارشنبه ۹ سپتامبر، پیش از عزیمت به دالاس، درباره جنگ با ایران گفت: «فکر می‌کنم جنگ بلافاصله پس از انتخابات پایان پیدا کند؛ چون آنها دیگر نمی‌توانند بیشتر از این دوام بیاورند.» او در ادامه گفت ایران، از نگاه او، در تلاش است بر انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا اثر بگذارد و امیدوار است پس از انتخابات با کنگره‌ای ضعیف‌تر در برابر تهران مواجه شود. ترامپ همچنین تأکید کرد که در شرایط فعلی به‌دنبال مذاکره با ایران نیست، هرچند احتمال آن را کاملاً منتفی ندانست. فارغ از ادبیات تبلیغاتی و ادعاهای ترامپ، این سخنان از یک جهت قابل تأمل است: تقویم انتخابات داخلی آمریکا اکنون آشکارا به یکی از متغیرهای محاسبات راهبردی جنگ تبدیل شده است. اگر برداشت واشنگتن این باشد که ایران می‌خواهد با استمرار مقاومت تا انتخابات ۳ نوامبر، هزینه‌های جنگ، قیمت انرژی و نارضایتی داخلی را به اهرم فشار سیاسی تبدیل کند، طبیعی است که آمریکا نیز انگیزه بیشتری برای تشدید فشار پیش از انتخابات داشته باشد تا این محاسبه را بی‌اثر کند. بنابراین سخنان ترامپ الزاماً پیام نزدیک‌شدن به آرامش نیست؛ چه‌بسا معنای معکوس داشته باشد. فاصله باقی‌مانده تا انتخابات میان‌دوره‌ای می‌تواند به دوره‌ای فشرده‌تر از تقابل تبدیل شود؛ دوره‌ای که در آن هر طرف می‌کوشد پیش از رسیدن ساعت سیاست داخلی آمریکا، موقعیت طرف مقابل را تغییر دهد. در چنین شرایطی، آنچه اهمیت دارد نه پیش‌بینی‌های روزانه درباره زمان پایان جنگ، بلکه شناخت دقیق «تاب‌آوری»، «زمان» و «هزینه» به‌عنوان سه مؤلفه اصلی موازنه است. و یک نکته برای داخل: اکنون وقت ترسیدن، تعلل کردن و فرسوده‌کردن تصمیم‌ها در جلسات بی‌پایان نیست. اگر طرف مقابل زمان را بخشی از راهبرد خود کرده، ما هم باید زمان را بفهمیم. این مقطع، بیش از هر چیز به مدیر و سیاستمداری نیاز دارد که واقعیت را درست ببیند، مسئولیت تصمیم را بپذیرد و در لحظه‌ای که کشور به اقدام نیاز دارد، پشت احتیاط‌های بی‌پایان پنهان نشود.