گروه بین الملل عصرقانون:   ناصر فخاری عضو هیات علمی دانشگاه خلیج فارس این روزها آرام نیست. یک‌جا GPS از کار می‌افتد، جای دیگر نفتکشی هدف قرار می‌گیرد. آمریکایی‌ها بر شمار نیروها و ناوهایشان می‌افزایند، دیپلمات‌هایشان را عقب می‌کشند و از واشنگتن تا تل‌آویو، تهدید پشت تهدید شنیده می‌شود. اینها را نمی‌توان صرفاً جنگ روانی نامید. نشانه‌های یک رویارویی واقعی‌اند که هنوز تکلیف دور بعدی آن روشن نشده است. اما در این میان، دو صندوق رأی هم هست که نباید از قلم بیفتد! سه روز دیگر، انتخابات اسرائیل است و ده روز دیگر، انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا. نتانیاهو در آستانه انتخاباتی دشوار ایستاده است. نمایش اقتدار نظامی می‌تواند برای او دستاویز تبلیغاتی باشد، اما جنگی تازه با سرانجامی نامعلوم، ممکن است همان اندک سرمایه سیاسی‌اش را هم بر باد دهد. پس هم انگیزه قدرت‌نمایی دارد و هم دلیلی برای احتیاط. ترامپ هم گرفتار حساب‌وکتاب خودش است. جنگ پرهزینه، نفت گران و نارضایتی رأی‌دهندگان، هدیه مناسبی برای حزب او نیست. پیش‌تر وعده داده بود تا انتخابات سوم نوامبر حمله تازه‌ای به ایران نکند؛ حالا اما دوباره صدای تهدید بلند شده است. با این همه، میان تهدید کردن و فرمان حمله دادن فاصله‌ای هست. این دو انتخابات می‌توانند هم ترمز جنگ باشند و هم بهانه قدرت‌نمایی. خطر فقط در تصمیم حساب‌شده برای آغاز جنگ نیست؛ گاهی یک خطای محاسباتی، کاری می‌کند که هیچ‌یک از طرف‌ها در آغاز نمی‌خواسته‌اند. برداشت من از مجموع تحولات روشن است: منطقه وارد مرحله‌ای از فشار نظامی فزاینده شده و احتمال درگیری‌های محدود جدی است؛ اما هنوز شواهد کافی برای قطعی دانستن حمله‌ای گسترده و فوری به ایران وجود ندارد. البته نباید یک نکته را فراموش کرد: تمام شدن انتخابات، لزوماً تمام شدن خطر نیست. چه‌بسا بخشی از تصمیم‌های دشوار را برای پس از شمارش آرا کنار گذاشته باشند. پس نه باید با هر لکه قرمز روی نقشه، ساعت حمله تعیین کرد و نه به امید صندوق‌های رأی آن‌سوی دنیا، چشم بر واقعیت بست. امروز بیش از هر چیز به آمادگی دفاعی، مراقبت از زیرساخت‌های حیاتی و دیپلماسی هوشیارانه نیاز داریم. جامعه را نباید بی‌جهت ترساند؛ اما مسئولان هم حق ندارند غافلگیر شوند.