گروه بین الملل عصرقانون: ناصر فخاری وقتی رهبر انقلاب فرمان می‌دهند بانک اهداف چنان به‌روز شود که «دارایی‌های مادی و غیرمادی دشمن آمریکایی ـ صهیونی» در تیررس قرار گیرد، سخن فقط از افزودن چند هدف تازه به نقشه‌های نظامی نیست. سخن از تغییر نگاه به جنگ است. مگر قدرت دشمن فقط در ناو و هواپیما و پایگاه نظامی اوست؟ دشمن در جنگ دوازده‌روزه و جنگ رمضان نشان داد که چنین فکر نمی‌کند. به بانک و شبکه ارتباطی و زیرساخت انرژی و خدمات عمومی هم چشم دوخت. خوب می‌دانست که با مختل‌کردن یک سامانه بانکی، فقط چند رایانه از کار نمی‌افتد؛ بازار پریشان می‌شود، زندگی مردم به هم می‌ریزد و اعتماد عمومی آسیب می‌بیند. این است جنگ امروز! گاهی یک حمله سایبری می‌تواند کاری کند که ده‌ها بمب از انجامش عاجزند. دارایی غیرمادی همین است؛ آنچه دیده نمی‌شود، اما قدرت بر شانه آن ایستاده است. اطلاعات، دانش فنی، شبکه‌های فرماندهی، اعتبار اقتصادی، نفوذ سیاسی، اعتماد متحدان و حیثیت بازدارندگی. چیزهایی که نه وزنشان را می‌توان با ترازو سنجید و نه ارزششان را با شمارش تجهیزات. دشمن سال‌هاست فهمیده که برای آسیب‌زدن به یک کشور، همیشه لازم نیست سربازش را شکست دهد؛ گاهی کافی است زندگی مردمش را مختل کند. حالا نوبت آن است که بداند این شیوه جنگیدن، یک‌طرفه نیست. نمی‌شود به زیرساخت‌های مردم حمله کرد، امنیت و معیشت یک ملت را نشانه گرفت و بعد انتظار داشت پاسخ، محدود به همان چند پایگاه و هدفی باشد که خود دشمن مجاز شمرده است! بازدارندگی یعنی متجاوز بداند هیچ تجاوزی بی‌هزینه نمی‌ماند؛ حتی آنجا که پشت شبکه‌های اطلاعاتی، فناوری و سازوکارهای پیچیده قدرت پنهان شده است. پاسخ باید به ظرفیت تجاوز آسیب بزند و محاسبات فرماندهان و تصمیم‌گیران آن را برهم بریزد. این است معنای اقتدار؛ نه صرفاً توان ضربه‌زدن، که توان واداشتن دشمن به تجدیدنظر در اصل تجاوز. جنگ را نمی‌توان با قواعدی اداره کرد که دشمن می‌نویسد و فقط ما موظف به رعایت آن باشیم. تعبیر «دارایی‌های مادی و غیرمادی» اگر در دکترین دفاعی ما به‌درستی فهمیده و عملیاتی شود، می‌تواند معنای بازدارندگی را عوض کند: دشمن دیگر نباید تنها نگران از دست دادن تجهیزاتش باشد؛ باید بداند توان تجاوز و پشتوانه‌های قدرتش نیز از پاسخ مصون نیست. آن‌که جنگ را به زندگی مردم کشانده، نباید خیال کند هزینه آن را فقط مردم ایران خواهند پرداخت.