چاپ صفحه

گروه بین الملل عصرقانون: سیاست «دو رویی» و «فرصت‌طلبی» که سال‌هاست شعار اصلی دولت آلمان در روابط بین‌الملل است، این بار به بدترین شکل ممکن به خودِ این دولت بازگشته است. صدراعظم آلمان که در روزهای جنگ غیرقانونی و وحشیانه آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران، با وقاحتی تمام از این جنایات پشتیبانی می‌کرد، اکنون که شعله‌های جنگ، جیب شهروندانش را خالی و خیابان‌های برلین و مونیخ را به میدان نبرد تبدیل کرده، ناگهان به «صلح‌طلبی» روی آورده است. پشت‌پرده حمایت‌های خائنانه؛ از تجهیزات نظامی تا سکوت جنایت‌بار

باید به یاد آورد که همین صدراعظم، در جریان جنگ‌های ۱۲ روزه و ۴۰ روزه علیه ایران، نه تنها جنایات رژیم اشغالگر و آمریکا را محکوم نکرد، بلکه با صراحت تمام، اسرائیل را نیابت‌دار اراده‌های کثیف غرب دانست. گزارش‌های موثق نشان می‌دهد که آلمان فراتر از حمایت‌های لفظی، پشتیبانی لجستیکی گسترده‌ای ارائه داده و حتی در خفا، تجهیزات نظامی را به رژیم صهیونیستی رسانده تا ماشین کشتار علیه مردم ایران سریع‌تر بچرخد.

تنگه هرمز؛ جایی که توهمات برلین با واقعیت برخورد کرد

اما حقیقت تلخ این است که جنگ‌طلبی هزینه دارد. با بسته شدن تنگه هرمز در واکنش به تجاوزات غرب، جریان انرژی در جهان مختل شد و قیمت بنزین و انرژی در اروپا به شدت افزایش یافت. اکنون مردم فرانسه، آلبانی و به‌ویژه آلمان، به دلیل گرانی‌های سرسام‌آور و فشار اقتصادی ناشی از این جنگ‌های تحمیلی، به خیابان‌ها آمده‌اند. اعتراضاتی که در شهرهای آلمان به خشونت کشیده شده و با سرکوب شدید پاسخ داده می‌شود، در واقع «کارمای» همان حمایت‌هایی است که برلین از جنگ علیه ایران می‌کرد. یاوه‌گویی‌های جدید؛ صلح از روی ترس یا صلح از روی وجدان؟*

اکنون که دولت آلمان با بحران بدهی‌های مالیاتی و خشم عمومی روبروست، صدراعظم آلمان در یک تناقض خنده‌دار ادعا می‌کند که «جنگ چیز بدی است» و خواستار صلح شده است! این یاوه‌گویی‌های جدید، نه از سر وجدان، بلکه از سر ترس از سقوط است. وقتی جنگ در خاک ایران بود، برایشان «امنیت ملی» و «حقوق بشر» تعریف می‌کردند، اما حالا که آتش جنگ به قیمت بنزین در پمپ‌بنزین‌های برلین رسید، ناگهان یاد گرفتند که صلح زیباست!

*داستان حقوق بشر؛ بازیچه دست‌های متلاشی‌شده

نکته تامل‌برانگیز اینجاست که همین دولتی که در جریان اعتراضات دی‌ماه در ایران، با حمایت از کودتاهای نافرجام، دم از «حقوق بشر» می‌زد و هر سرکوبی را در ایران محکوم می‌کرد، اکنون در برابر معترضین داخلی خود در آلمان، سخت‌ترین برخوردها را عادی جلوه می دهد. این همان چهره واقعی «دموکراسی اروپایی» است: حقوق بشر برای دیگران، و باتوم و گاز اشک‌آور برای مردم خودشان! سخن پایانی؛ حقتان است!

دولت آلمان باید بداند که نمی‌توان با خون مردم ایران بازی کرد و انتظار داشت در برلین در آرامش خوابید. وقتی از جنگی حمایت می‌کنید که شاهرگ اقتصادی جهان (تنگه هرمز) را مختل می‌کند، نباید تعجب کنید که مردم‌تان در خیابان‌ها فریاد بزنند. این آشوب‌ها، نتیجه مستقیم سیاست‌های دوپهلو و موذیانه صدراعظم آلمان است. ---