چاپ صفحه

گروه سیاسی عصرقانون:

در حالی که زخم‌های خونین حوادث تروریستی دی ماه ۱۴۰۴ هنوز روی پیکر ایران باز است و خانواده‌های قربانیان در سوگ فرزندان جوانشان می‌سوزند، نمایش مضحک دیگری در قلب آلمان به روی صحنه آمد. رضا پهلوی، در یک کمدی تراژیک، در شهر فرانکفورت به دریافت به‌اصطلاح «جایزه آزادی» دست یافت؛ جایزه‌ای که ادعا می‌شود به نمایندگی از مردم ایران به او داده شده است!

کمدیِ «نمایندگی» و بوی خون در دستان «آزادی‌خواه» نامی!

بزرگ‌ترین شوخی این مراسم، ادعای نمایندگی مردم ایران بود. چه کسی در ایران، رضا پهلوی را نماینده خود می‌داند؟ کسی که دست‌هایش تا آرنج به خون جوانانی آلوده است که در حوادث تروریستی دی ماه ۱۴۰۴ قربانی شدند؟ این مرد که در پشت میزهای مجلل اروپا نشسته و با لبخندهای مصنوعی از آزادی دم می‌زند، در واقع نمادی از استبدادِ مدرن شده است که هر چه می‌خواهد برای رسیدن به صندلی قدرت، حتی خون فرزندان این خاک را به بهای تشویق غرب بفروشد.

از دعوت به تجاوز تا تبدیل شدن به منفورترین چهره تاریخ

جسارت و پررویی این فرد به جایی رسیده است که در حالی که در خانه پدری‌اش (در غرب) زندگی می‌کند، با دعوت علنی از چهره‌هایی چون ترامپ و نتانیاهو برای تجاوز به خاک ایران، عملاً سند رسمی خیانت خود را امضا کرده است. او با این اقدام، خود را از یک «مدعی» به یکی از منفورترین فعالان سیاسی تاریخ ایران تبدیل کرده است؛ کسی که برای رسیدن به یک رؤیای پوشالی، حاضر است کل کشور را به آتش بکشد و فرش قرمز را برای متجاوزان پهن کند.

از «سس خرسی» تا جایزه آزادی؛ سقوط در اعماق تحقیر

جالب است بدانیم کسی که روزی با لفاظی‌های توخالی و نمایش‌های مضحک (مثل ماجرای سس خرسی و تلاش‌های ناموفق برای به طرز مسخره‌ای «مردمی» جلوه دادن خود)، سعی داشت چهره‌ای متفاوت از خود بسازد، حالا با دریافت این جایزه، سقوط خود را کامل کرد. تضاد میان تصویری که او از خود می‌سازد (یک رهبر آزادی‌خواه) و واقعیتی که مردم می‌شناسند (یک وطن‌فروشِ دست‌نشانده)، تنها چیزی است که در این مراسم به چشم می‌آمد: «یک نمایش خنده‌دار برای مخاطبان غربی».

جایزه‌ای برای خیانت، نه آزادی!

این جایزه، نه نشانه‌ی آزادی، بلکه نشانه‌ی استمرار سیاست‌های ریاکارانه غرب است که هر خائنی را که حاضر باشد طبق دستورات آن‌ها عمل کند، با القابی چون «آزادی‌خواه» تاج‌گذاری می‌کند. رضا پهلوی هر چه جایزه بگیرد، هر چه در فرانکفورت یا هر جای دیگر تشویق شود، در تاریخ ایران به عنوان مردی ثبت خواهد شد که وطن را به بهای چند دلار در اروپا فروخت.