رمزگشایی از نقش مخفیانه الزیدی در جنگ آمریکا با ایران
دولت عراق تحت رهبری الزیدی نشان داد که به شدت جهتگیری آمریکایی دارد و مهمترین نقش وی در مقطع کنونی اعمال فشار بر گروههای مقاومت برای محدود کردن توانایی این گروهها برای مشارکت در هرگونه مناقشه میان ایالات متحده و ایران است.
گروه بین الملل عصرقانون: سینا علیزاده منطقه جرفالصخر در شمال استان بابل، که از سال ۲۰۱۴ پس از آزادسازی از چنگ داعش تحت کنترل گروههای مقاومت قرار گرفته بود، در نوامبر ۲۰۲۶ به صحنه یکی از مهمترین تنشهای سیاسی-امنیتی سالهای اخیر عراق تبدیل شد. این بحران که با اتهامات گسترده قاچاق نفت آغاز شد و به رویارویی آشکار میان نخستوزیر و کتائب حزبالله با دستور کار آمریکایی برای تضعیف فصائل مقاومت انجامید، نه تنها مسئله کنترل یک منطقه راهبردی، بلکه چگونگی مدیریت رابطه میان دولت و گروههای مقاومت را در کانون توجه قرار داد. آنچه در نهایت رخ داد، نه یک شکست کامل برای یک طرف و نه پیروزی مطلق برای طرف دیگر، بلکه توافقی پیچیده بود که بازتابدهنده محدودیتها و ظرفیتهای هر دو سوی معادله است. روند شکلگیری بحران جرفالصخر از زمان آزادسازی در سال ۲۰۱۴، به یکی از مهمترین پایگاههای عملیاتی و ستادی گروههای مقاومت تبدیل شده بود. این منطقه مسیرهای ارتباطی حساس میان بغداد، کربلا و انبار را کنترل میکند و خطوط لوله استراتژیک نفت از آن عبور میکند. گروههای مقاومت، بهویژه کتائب حزبالله، این حضور را بخشی از مسئولیت امنیتی خود در برابر تهدیدات باقیمانده داعش و حزب بعث و حفظ دستاوردهای نبرد با تروریسم میدانستند. بحران زمانی آغاز شد که ادعاهای گزارشهای استخباراتی وزارت کشور و یافتههای کمیته تحقیقاتی دولتی تحت فشار آشکار امریکایی، از دستکاری در خطوط لوله نفت و وجود پالایشگاههای غیرمجاز خبر دادند. دولت این موارد را مصداق سرقت سازمانیافته از ثروت ملی قلمداد کرد و الزیدی با برکناری شماری از مسئولان امنیتی و اداری بابل و تعیین مهلت برای خروج کتائب، سطح تنش را بهشدت افزایش داد. تحرکات سیاسی برای حل بحران و توافق ۲۰ نوامبر کتائب حزبالله این اتهامات را ساختگی و ابزاری برای اعمال فشار سیاسی دانست و اعلام کرد که از مواضع خود عقبنشینی نخواهد کرد. اظهارات اولیه سخنگویان این گروه مبنی بر ایستادگی تا آخرین نفس، فضای عمومی را به سمت احتمال درگیری مستقیم سوق داد. در این میان، نقش چارچوب هماهنگی و چهرههای کلیدی آن تعیینکننده بود. پیشنهاد الفیاض برای جایگزینی کتائب با تیپهای مشخصی از حشد الشعبی که ارتباط مستقیمی با کتائب نداشتند، راهی برای حفظ حضور حشد و در عین حال پاسخ به مطالبه دولت فراهم کرد. گزارشها از نقش فرمانده نیروی قدس، در تسهیل تفاهم نیز حکایت داشت؛ نقشی که نشاندهنده اولویت ثبات عراق برای محور مقاومت در شرایط کنونی است. نتیجه این تلاشها، توافقی بود که در ۲۰ نوامبر به ورود نیروهای مشترک و تشکیل مقر فرماندهی جدید انجامید. کتائب حزبالله در چارچوب این توافق، از کنترل انحصاری منطقه کنار رفت و فرآیند جابهجایی تدریجی آغاز شد. آنچه اهمیت دارد این است که این تغییر نه از طریق رویارویی مسلحانه، بلکه از مسیر مذاکره و میانجیگری داخلی و منطقهای محقق شد؛ امری که خود نشاندهنده بلوغ نسبی بازیگران عراقی در مدیریت بحرانهای حساس است. پیامهای بحران از منظر راهبردی، این بحران چند پیام کلیدی دارد. نخست آنکه دولت عراق تحت رهبری الزیدی نشان داد که به شدت جهتگیری آمریکایی دارد و مهمترین نقش وی در مقطع کنونی اعمال فشار بر گروههای مقاومت برای محدود کردن توانایی این گروهها برای مشارکت در هرگونه مناقشه میان ایالات متحده و ایران است. دوم آنکه گروههای مقاومت، با وجود قدرت میدانی، در برابر اجماع نسبی سیاسی و امنیتی داخلی و فشارهای همزمان خارجی، با محدودیتهایی مواجهاند. سوم آنکه چارچوب هماهنگی همچنان نقش تنظیمکننده اصلی در جلوگیری از تشدید تنشهای درونشیعی را ایفا میکند اما در رخداد های اخیر شاهد کم رنگ شدن حمایت این نهاد در ابعاد گوناگون از مقاومت عراق شدهایم و چهارم آنکه محور مقاومت، با میانجیگری فعال، اولویت خود را بر حفظ ثبات عراق و جلوگیری از درگیریهای فرسایشی قرار داده است. بحران جرفالصخر در نهایت آزمونی برای همه طرفها بود: برای دولت در زمینه مدیریت تنش بدون فروپاشی ثبات و جنگ داخلی، برای گروههای مقاومت در زمینه انعطافپذیری بدون از دست دادن جایگاه محوری خود، و برای چارچوب هماهنگی در زمینه حفظ وحدت در شرایط فشار داخلی و خارجی. آنچه رخ داد، نه پایان معادله قدرت میان این بازیگران، بلکه بازتنظیم موقت آن در یکی از حساسترین نقاط عراق و در یکی از مهمترین برهه های تاریخ تحولات منطقه بود.