مسابقه توحش و نسل‌کشی در انتخابات رژیم صهیونیستی

امروز ۲۷ اکتبر ۲۰۲۶ انتخابات کنست رژیم صهیونیستی از ساعت ۸:۳۰ صبح به وقت تهران آغاز شد و تا پایان شب ادامه خواهد داشت.

اولین انتخابات صهیونیست‌ها بعد از طوفان الاقصی

این انتخابات در بحبوحه تنش‌های منطقه‌ای برگزار می‌شود و اولین انتخابات صهیونیست‌ها بعد از نبرد طوفان الاقصی است. حساسیت انتخابات کنونی برای صهیونیست‌ها از آنجایی بیشتر می‌شود که این انتخابات به فاصله چند ماه از شکست اهداف تعیین شده توسط کابینه بنیامین نتانیاهو در جنگ علیه ایران که تبدیل به یک جنگ منطقه‌ای شد، برگزار می‌گردد.

نتانیاهو و شرکای وی تلاش‌های زیادی برای منحرف کردن توجهات از رسوایی ۷ اکتبر ۲۰۲۳ انجام داده‌اند تا این پرونده از دستور کار انتخابات حذف شود و به این ترتیب موقعیت خود را تقویت کنند.

در مقابل، اردوگاه اپوزیسیون هم مصمم به شکست نتانیاهو و پیروزی در انتخابات بوده و تاکید کرده که حتی از تشکیل یک کابینه مشترک با نتانیاهو هم خودداری می‌کند.

از انتخابات صهیونیست‌ها چه می‌دانیم؟

طبق نتایج آخرین نظرسنجی‌هایی که توسط مراکز صهیونیستی و بین‌المللی انجام شد، اردوگاه اپوزیسیون به ریاست گادی آیزنکوت، نسبت به اردوگاه نتانیاهو شرایط بهتری داشت و بسیاری معتقدند که در این انتخابات، نتانیاهو و ائتلاف وی سرنگون خواهند شد؛ به ویژه در سایه شکست‌های متوالی که کابینه او از اکتبر ۲۰۲۳ تاکنون در جبهه‌های مختلف متحمل شده و به هیچ گونه پیروزی راهبردی دست نیافته است.

انتخابات کنونی رژیم صهیونیستی نه تنها توسط جامعه عربی بلکه توسط خود صهیونیست‌ها هم به شکل قابل توجهی دنبال می‌شود و برخی آن را یک انتخابات سرنوشت ساز توصیف می‌کند.

بر اساس نظرسنجی‌ها، جامعه صهیونیستی، کابینه نتانیاهو را مسئول شکست‌های این رژیم در چند سال گذشته به ویژه در سطح امنیتی، انزوای بین المللی اسرائیل، چند قطبی شدن جامعه این رژیم و افزایش شکاف میان اسرائیلی‌ها می‌داند و صهیونیست‌ها امیدوارند که با سرنگونی نتانیاهو شرایطشان بهتر شود.

در این میان ده‌ها هزار صهیونیست از خارج برای شرکت در انتخابات به اراضی اشغالی برگشته‌اند و طبق گزارش منابع عبری قصد دارند علیه نتانیاهو رای دهند.

تعداد رأی‌دهندگان واجد شرایط ۷,۳۳۱,۹۸۱ نفر است که حق رأی دادن در انتخابات بیست و ششمین دوره کنست را دارند. این ارقام نشان دهنده افزایش بیش از ۵۴۳,۰۰۰ رأی‌دهنده جدید در سراسر اراضی اشغالی در مقایسه با انتخابات قبلی در سال ۲۰۲۲ است.

طبق داده‌ها، کمی بیش از پنج میلیون نفر، یا حدود ۷۷٪ از رأی‌دهندگان واجد شرایط ساکن اراضی اشغالی ، یهودی هستند که تقریباً ۶۸۴,۰۰۰ نفر از آنها حریدی هستند. در مقابل، تعداد رأی‌دهندگان عرب واجد شرایط حدود ۱.۱۵۹ میلیون نفر است که تقریباً ۱۸٪ از کل رأی‌دهندگان را تشکیل می‌دهد.

حدود ۳۴۶۰۰۰ نفر یا حدود ۵٪ در دسته «دیگران» قرار می‌گیرند که شامل مسیحیان غیرعرب یا ساکنان بدون طبقه‌بندی مذهبی می‌شود که اکثر آنها مهاجران و اعضای خانواده آنها هستند که در ثبت احوال به عنوان یهودی ثبت نشده‌اند.

سیزده فهرست برجسته در انتخابات رژیم صهیونیستی شرکت می‌کنند که برخی از آنها علاوه بر فهرست‌های کوچک و بی‌اهمیت دیگر، شامل چندین حزب می‌شوند. دو فهرست اصلی شامل حزب یشار به ریاست گادی آیزنکوت، که در سال ۲۰۱۵ تاسیس شد و حزب لیکود به ریاست نتانیاهو که یک حزب سیاسی قدیمی به شمار می‌رود، است .

طبق نظرسنجی‌های موجود هیچ کدام از این دو اردوگاه ۶۱ کرسی لازم برای تشکیل کابینه را ندارند، به ویژه اینکه تشکیل کابینه با مشارکت احزاب عرب را رد می‌کنند. اردوگاه اپوزیسیون تشکیل کابینه مشترک با اردوگاه نتانیاهو را هم رد می‌کند و بر همین اساس بسیاری پیش‌بینی می‌کنند که انتخابات به دور بعدی کشیده شود.

شرط‌بندی غلط روی نتیجه انتخابات اسرائیل/ مسابقه توحش میان صهیونیست‌ها

اما فارغ از نتیجه انتخابات رژیم صهیونیستی و اینکه مجدداً نتانیاهو و شرکایش روی کار بیایند یا تیم اپوزیسیون، روشن است که تغییری در ماهیت سیاست‌های این رژیم به ویژه سیاست مبتنی بر اعمال زور و توحش ایجاد نخواهد شد.

در این میان ممکن است برخی اعراب روی نتیجه این انتخابات حساب کرده و به آن امید بسته باشند و مطمئناً اکثر آنها آرزوی سقوط نتانیاهو را دارند، اما این شرط بندی کاملاً بی‌معناست و هر کسی که روی هر یک از احزاب صهیونیستی در طول این انتخابات شرط بندی کرده باشد ، مرتکب اشتباه بزرگی شده است.

همه احزاب صهیونیستی صرف نظر از اختلافاتی که در سطح برخی سیاست‌های داخلی دارند اما در ماهیت اهداف و سیاست خود مقابل فلسطینیان و سایر ملت‌های منطقه دارای اتفاق نظر هستند. همه این احزاب از ادامه جنگ نسل کشی علیه نوار غزه حمایت می‌کنند و حتی برای کشتار مردم فلسطین و آوارگی آنها از غزه و کرانه باختری با هم مسابقه می‌دهند.

همه احزاب حاضر در انتخابات رژیم صهیونیستی، مخالف سرسخت تاسیس یک کشور مستقل فلسطینی هستند و از گسترش شهرک سازی‌ها و تثبیت اشغالگری خود در سراسر فلسطین حمایت می‌کنند و هر کسی که تصور کند اردوگاه مخالف نتانیاهو در صورت پیروزی می‌تواند نفعی برای مردم فلسطین یا سایر ملت‌هایی که هدف توحش صهیونیست‌ها قرار دارند، داشته باشد، به شدت در اشتباه است.

اردوگاه به اصطلاح چپ رژیم صهیونیستی، حتی اگر با تشدید تروریسم در کرانه باختری که اکنون شاهد آن هستیم تا حدی مخالف باشد و ایجاد سریع کانون‌های شهرک سازی جدید را خطرناک بداند، اما به هیچ وجه مخالف ماهیت این پروژه‌ها نیست و هرگز حقوق فلسطینی‌ها را به رسمیت نمی‌شناسد.

سابقه سیاه چپ‌های صهیونیست در اشغالگری و نسل‌کشی در فلسطین

همچنین نباید فراموش کنیم که این حزب چپ صهیونیست بود که فاجعه تاریخی نکبت را رقم زد و در قتل عامی بزرگ در سال ۱۹۴۸ موجب آوارگی مردم فلسطین از سرزمین مادری خود شد. همچنین چپ‌ها بودند که پروژه اشغال فلسطین، ویرانی این سرزمین و آوارگی مردم آن را اجرا کردند.

اردوگاه چپ رژیم صهیونیستی مسئول اشغال سایر سرزمین‌های فلسطین تاریخی بعد از جنگ ژوئن ۱۹۶۷ بوده و همین چپ‌ها معمار استراتژی نابودی جمعیت فلسطین از نکبت ۱۹۴۸ هستند و هرگز حاضر نشدند حتی بخش کمی از حق ملت فلسطین را طبق توافق‌های اسلو به آنها بدهند.

بنابراین شرط‌بندی روی حزب چپ رژیم صهیونیستی برای بهبود شرایط فلسطینیان یک توهم بوده و استراتژی فلسطین باید مبتنی بر وحدت داخلی و ادامه مبارزه و مقاومت ضد صهیونیست‌ها باشد.

اردوگاه چپ رژیم اشغالگر نه تنها با سیاست‌های اردوگاه به اصطلاح راست و افراطی این رژیم در سرکوب فلسطینیان و اعمال زور و توحش مخالف نیست، بلکه هسته اصلی درگیری در فلسطین را تشکیل می‌دهد.

همچنین در حالی که برخی در درون حزب چپ صهیونیستی ممکن است از نظر تئوری از تأسیس یک کشور فلسطینی در مرزهای ۱۹۶۷ یا به عنوان بخشی از توافقات سیاسی حمایت کنند، این حمایت مشروط به شرایطی است که امنیت اسرائیل را تضمین کند و البته در عمل اجرا نمی‌شود.

حزب چپ رژیم صهیونیستی قاطعانه حق بازگشت آوارگان فلسطینی به سرزمین مادری خود را رد می‌کند و آنها را تهدیدی موجودیتی برای اسرائیل می‌داند.

این جریان گاهی توسط چهره‌هایی با پیشینه نظامی بالا، مانند یائیر گولان، رئیس حزب دموکرات، هدایت می‌شود که تلاش می‌کنند گفتمان امنیتی سختگیرانه‌ای را با شعارهای صلح یا اعتدال سطحی ترکیب کنند.

حزب چپ رژیم صهیونیستی همچنین بر موضع نژادپرستانه خود علیه اعراب اصرار دارد و حتی از مشارکت نمادین احزاب عربی در ائتلاف‌های کابینه هم جلوگیری می‌کند.

بنابراین هر گروه از فلسطینی‌ها و یا سایر اعرابی که هدف تجاوز و توطئه صهیونیست‌ها قرار دارند، اگر به انتخابات رژیم صهیونیستی به عنوان فرصتی برای خروج از بحران کنونی دل بسته‌اند باید در موضع خود تجدید نظر کنند؛ زیرا قرار نیست با تغییر حاکم، سیاست مبتنی بر توحش این رژیم تغییر کند.

در پایان، این سوال که کدام یک از احزاب صهیونیستی در این انتخابات پیروز می‌شوند هیچ اهمیتی ندارد؛ زیرا همه آنها یک هدف و زمینه مشترک دارند و چیزی که آنها را متمایز می‌کند، ارزیابی آنها در مورد هزینه‌هاست. بنابراین شاید تغییر کابینه بتواند تغییری در برخی سطوح در وضعیت داخلی جامعه صهیونیستی ایجاد کند، اما هیچ تفاوتی در استراتژی زور و توحش اسرائیل حاصل نخواهد شد.