گروه بین الملل عصرقانون:
در دنیای سیاست، همیشه میان آنچه در تلویزیونها فریاد زده میشود و آنچه در اتاقهای دربسته و بازارهای اقتصادی رخ میدهد، شکافی عمیق وجود دارد. در مورد درگیریهای اخیر میان ترکیه و رژیم اشغالگر اسرائیل، این شکاف تا سرحد هیولا شدن بزرگ شده است. در حالی که رسانههای جهان با هر حرکت کوچک، از احتمال وقوع یک جنگ تمامعیار میان دو قدرت منطقهای خبر میدهند، واقعیتهای میدانی داستان دیگری را روایت میکنند.
اگر نگاهی به وقایع اخیر بیندازیم، شاهد یک پارادوکس هستیم. زمانی که رژیم اشغالگر، پایگاه نظامی متعلق به ترکیه در سوریه را هدف قرار داد، تمام رسانههای بینالمللی تحلیل کردند که «ترکیه و اسرائیل در آستانه جنگ هستند». اما واکنش ترکیه چه بود؟ سکوت. سکوتی که نشان داد این درگیریها نه از نوع نظامی است که نیاز به پاسخ سرنگونکننده داشته باشد، و نه از نوع استراتژیک که امنیت ملی را به خطر اندازد. این سکوت، بزرگترین گواه بر این ادعاست که تنشها، بیشتر جنبه «نمایش» دارند تا «عملکرد».
موضعگیریهای تند رجب طیب اردوغان علیه نتانیاهو و استفاده از واژههایی همچون «نسلکشی» و «دیکتاتوری»، اگرچه در میان افکار عمومی مسلمان و در داخل ترکیه بسیار پرطنین است، اما در سطح عملیاتی، به ندرت از آن فراتر رفته است. ترکیه حتی در سختترین شرایط، روابط اقتصادی خود را با رژیم اشغالگر به شکلی که باعث فروپاشی کامل همکاریها شود، محدود نکرده است. این یعنی ما با یک «جنگ لفظی» و «دیپلماسی نمادین» روبرو هستیم؛ نوعی از مبارزه که هدفش کسب امتیاز در افکار عمومی است، نه تخریب زیرساختهای حریف.
موضعگیریهای تند رجب طیب اردوغان علیه نتانیاهو و استفاده از واژههایی همچون «نسلکشی» و «دیکتاتوری»، اگرچه در میان افکار عمومی مسلمان و در داخل ترکیه بسیار پرطنین است، اما در سطح عملیاتی، به ندرت از آن فراتر رفته است. ترکیه حتی در سختترین شرایط، روابط اقتصادی خود را با رژیم اشغالگر به شکلی که باعث فروپاشی کامل همکاریها شود، محدود نکرده است. این یعنی ما با یک «جنگ لفظی» و «دیپلماسی نمادین» روبرو هستیم؛ نوعی از مبارزه که هدفش کسب امتیاز در افکار عمومی است، نه تخریب زیرساختهای حریف.
از سوی دیگر، اتهامات رژیم اشغالگر علیه اردوغان مبنی بر «رویای احیای امپراتوری عثمانی»، تنها یک واکنش دفاعی برای بازسازی پرستیژ سیاسی رژیم در برابر تندرویهای ترکیه است. این دو طرف در یک چرخه بیپایان از متهم کردن یکدیگر در میدان رسانه گرفتار شدهاند، در حالی که در میدان واقعی، پیوندهای پیچیده اقتصادی و نیازهای ژئوپلیتیک، مانع از هرگونه برخورد فیزیکی میشود.
اما نکتهای که باید به آن توجه کرد و شاید از دید همه پنهان باشد، این است که این «جنگ زرگری» میتواند لایهای برای پوشاندن مسائل بزرگتر باشد. همانطور که تحلیلگران میگویند، این نوع تنشهای بیثبات، میتواند همزمان به عنوان یک «دود» یا پوشش برای تغییرات بزرگتر در روابط آمریکا با منطقه یا حتی تغییر در معادلات قدرت در خاورمیانه عمل کند.
در نهایت، باید پذیرفت که تنش میان آنکارا و تلآویو، بیشتر شبیه به یک نمایش با ابعاد بزرگ است تا یک نبرد واقعی. جنگی که در آن، گلولهها در رسانهها شلیک میشوند و خون، در میدانهای مجازی ریخته میشود؛ اما در میدان واقعی، بازیگران اصلی همچنان در حال حفظ تعادلهای پرهزینه خود هستند.
اید پذیرفت که تنش میان آنکارا و تلآویو، بیشتر شبیه به یک نمایش با ابعاد بزرگ است تا یک نبرد واقعی. جنگی که در آن، گلولهها در رسانهها شلیک میشوند و خون، در میدانهای مجازی ریخته میشود؛ اما در میدان واقعی، بازیگران اصلی همچنان در حال حفظ تعادلهای پرهزینه خود هستند.




نظرات