نوجوان اراکی در بهار 13 سالگی به چند بیمار زندگی دوباره بخشید
هماهنگکننده ارشد واحد شناسایی نسوج دانشگاه علوم پزشکی اراک از اهدای اعضای نوجوان 13 ساله اراکی، خبر داد.
به گزارش گروه اجتماعی عصر قانون: زهرا ابراهیمی، هماهنگکننده ارشد واحد شناسایی نسوج و اعضای پیوندی دانشگاه علوم پزشکی در اراک، از اهدای اعضای مرحوم ابوالفضل رحیمی، نوجوان 13 ساله اراکی، خبر داد و گفت: پس از تأیید مرگ مغزی این نوجوان، خانواده وی در تصمیمی بزرگ و انساندوستانه با اهدای اعضا و نسوج فرزند خود موافقت کردند. وی افزود: در پی طی شدن مراحل قانونی و تخصصی مربوط به اهدای عضو و با رضایت خانواده این نوجوان جانبخش، فرآیند برداشت اعضا انجام شد و کبد، کلیهها و نسوج وی برای پیوند به بیماران نیازمند اختصاص یافت. ابراهیمی تصریح کرد: اهدای کبد، کلیهها و نسوج این نوجوان، زمینه بهرهمندی چند بیمار نیازمند پیوند از فرصتی دوباره برای زندگی را فراهم کرده است؛ اقدامی که در شرایط دشوار فقدان فرزند، بیانگر اوج ایثار، گذشت و نوعدوستی خانواده مرحوم رحیمی است. هماهنگکننده ارشد واحد شناسایی نسوج و اعضای پیوندی دانشگاه علوم پزشکی اراک با بیان اینکه اهدای عضو پس از مرگ مغزی یکی از ارزشمندترین جلوههای بخشش و مسئولیت اجتماعی است، اظهار کرد: خانوادههایی که در چنین شرایطی رضایت به اهدای عضو میدهند، از دل یک حادثه تلخ، امیدی بزرگ برای بیماران و خانوادههای چشمانتظار آنان خلق میکنند. وی بیان کرد: بیمارانی که در انتظار دریافت عضو هستند، روزهای سختی را با دغدغه درمان و امید به یافتن عضو مناسب سپری میکنند و فرهنگسازی برای اهدای عضو میتواند مسیر درمان و بازگشت آنان به زندگی را هموارتر کند. هماهنگکننده ارشد واحد شناسایی نسوج و اعضای پیوندی دانشگاه علوم پزشکی اراک با قدردانی از خانواده مرحوم ابوالفضل رحیمی اظهار کرد: این اقدام خیرخواهانه و ماندگار، یاد و نام این نوجوان را در زندگی بیماران دریافتکننده عضو زنده نگه میدارد و نمونهای روشن از تداوم حیات از مسیر ایثار است. ابراهیمی از مردم استان مرکزی خواست با افزایش آگاهی درباره مرگ مغزی و اهمیت اهدای عضو، گفتوگو درباره این موضوع را در خانوادهها جدی بگیرند و در صورت روبهرو شدن با چنین شرایطی، با رضایت آگاهانه خود در نجات جان بیماران نیازمند پیوند سهیم شوند. وی خاطرنشان کرد: اهدای عضو تنها یک اقدام درمانی نیست، بلکه فرهنگی از نوعدوستی است که میتواند امید را به خانوادههای بیماران بازگرداند و نشان دهد حتی پس از پایان زندگی یک انسان نیز میتوان چراغ زندگی را برای دیگران روشن نگه داشت.