نوجوان اراکی در بهار ۱۳ سالگی به چند بیمار زندگی دوباره بخشید

به گزارش گروه اجتماعی عصر قانون: زهرا ابراهیمی، هماهنگ‌کننده ارشد واحد شناسایی نسوج و اعضای پیوندی دانشگاه علوم پزشکی در اراک، از اهدای اعضای مرحوم ابوالفضل رحیمی، نوجوان ۱۳ ساله اراکی، خبر داد و گفت: پس از تأیید مرگ مغزی این نوجوان، خانواده وی در تصمیمی بزرگ و انسان‌دوستانه با اهدای اعضا و نسوج فرزند خود موافقت کردند.

وی افزود: در پی طی شدن مراحل قانونی و تخصصی مربوط به اهدای عضو و با رضایت خانواده این نوجوان جانبخش، فرآیند برداشت اعضا انجام شد و کبد، کلیه‌ها و نسوج وی برای پیوند به بیماران نیازمند اختصاص یافت.

ابراهیمی تصریح کرد: اهدای کبد، کلیه‌ها و نسوج این نوجوان، زمینه بهره‌مندی چند بیمار نیازمند پیوند از فرصتی دوباره برای زندگی را فراهم کرده است؛ اقدامی که در شرایط دشوار فقدان فرزند، بیانگر اوج ایثار، گذشت و نوع‌دوستی خانواده مرحوم رحیمی است.

هماهنگ‌کننده ارشد واحد شناسایی نسوج و اعضای پیوندی دانشگاه علوم پزشکی اراک با بیان اینکه اهدای عضو پس از مرگ مغزی یکی از ارزشمندترین جلوه‌های بخشش و مسئولیت اجتماعی است، اظهار کرد: خانواده‌هایی که در چنین شرایطی رضایت به اهدای عضو می‌دهند، از دل یک حادثه تلخ، امیدی بزرگ برای بیماران و خانواده‌های چشم‌انتظار آنان خلق می‌کنند.

وی بیان کرد: بیمارانی که در انتظار دریافت عضو هستند، روزهای سختی را با دغدغه درمان و امید به یافتن عضو مناسب سپری می‌کنند و فرهنگ‌سازی برای اهدای عضو می‌تواند مسیر درمان و بازگشت آنان به زندگی را هموارتر کند.

هماهنگ‌کننده ارشد واحد شناسایی نسوج و اعضای پیوندی دانشگاه علوم پزشکی اراک با قدردانی از خانواده مرحوم ابوالفضل رحیمی اظهار کرد: این اقدام خیرخواهانه و ماندگار، یاد و نام این نوجوان را در زندگی بیماران دریافت‌کننده عضو زنده نگه می‌دارد و نمونه‌ای روشن از تداوم حیات از مسیر ایثار است.

ابراهیمی از مردم استان مرکزی خواست با افزایش آگاهی درباره مرگ مغزی و اهمیت اهدای عضو، گفت‌وگو درباره این موضوع را در خانواده‌ها جدی بگیرند و در صورت روبه‌رو شدن با چنین شرایطی، با رضایت آگاهانه خود در نجات جان بیماران نیازمند پیوند سهیم شوند.

وی خاطرنشان کرد: اهدای عضو تنها یک اقدام درمانی نیست، بلکه فرهنگی از نوع‌دوستی است که می‌تواند امید را به خانواده‌های بیماران بازگرداند و نشان دهد حتی پس از پایان زندگی یک انسان نیز می‌توان چراغ زندگی را برای دیگران روشن نگه داشت.