9 اسفند سال گذشته، زمانی که صدای بمب‌ها و غرش جنگندگ‌های آمریکایی و صهیونیستی فضای آسمان ایران را شکافت، جهان با اصطلاحی به نام «عملیات خشم حماسی» آشنا شد. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، در نطقی که بوی تکبر می‌داد، با اطمینانی تمام اعلام کرد که این کارزار تنها چند هفته به طول خواهد انجامید و جمهوری اسلامی تا سه، چهار یا نهایتاً پنج روز دیگر، به طور کامل فرو خواهد پاشید.آن روزها، فضای رسانه‌ای، به‌ویژه در شبکه‌هایی چون «ایران اینترنشنال»، به جای تحلیل نظامی، به «شرط‌بندی روی زمان سقوط» تبدیل شده بود. در استودیوهای خارج از کشور، ساعت‌های شمارش معکوس نصب شد؛ تحلیل师انی که ادعا می‌کردند از داخل ایران پیام‌های تسلیم فرماندهان نظامی را دریافت کرده‌اند، با شور و شوق از جشن‌های پیروزی در چهارشنبه‌سوری و عید نوروز ۱۴۰۵ می‌گفتند. رویای آن‌ها ساده بود: بازگشت رضا پهلوی در حالی که خاکسترِ آنچه «رژیم» می‌نامیدند، زیر پایش بود.  نه ماه بعد؛ تقویم‌ها ورق خوردند، اما حکومت نه!

امروز، نُه ماه از آن آغازِ پر سر و صدای تجاوز گذشته است. از اسفند، خرداد، تیر، مرداد و اکنون تا آستانه‌ی زمستانی جدید، نه ماه است که ترامپ و نتانیاهو در تله‌ی توهمات خود گرفتار شده‌اند. آن وعده‌های «سقوط در چند روز» و «سرنگونی در چند هفته»، اکنون به تمسخری تبدیل شده که در سالن‌های کنگره و خیابان‌های تل‌آویو طنین‌انداز است.واقعیت این است که نه رضا پهلوی بازگشت و نه جمهوری اسلامی لرزید. ایران، با تمام زخم‌های ناشی از این تجاوز و با وجود شهادت رهبر عالی‌قدر و فرماندهان ارشد نظامی، نه تنها سرنگون نشد، بلکه طبق مکانیسم‌های قانونی و نظام‌مند خود، جایگزین‌هایش را معرفی کرد و مسیر را با صلابت بیشتری ادامه داد.  سقوط معکوس: وقتی شکارچی، شکار شد*