طلسم ۱۰ ساله خط دوم قطار پرند؛ توسعه‌ای که پشت یک لوله آب گیر کرد!

به گزارش گروه اجتماعی عصر قانون: از رباط‌کریم، هر روز صبح هزاران نفر از شهروندان در شهرهایی نظیر پرند، رباط‌کریم، نصیرشهر، گلستان، نسیم‌شهر و اسلامشهر راهی ایستگاه‌های راه‌آهن می‌شوند تا خود را برای کار، تحصیل یا امور روزمره به پایتخت برسانند.

ریل‌باس پرند–تهران، شاهرگ حیاتی حمل‌ونقل عمومی در این محور پرتردد و کارگری محسوب می‌شود، وسیله‌ای که قرار بود بار سنگین ترافیک جاده‌ای را به دوش بکشد و سفری ایمن، ارزان و سریع را برای اقشار مختلف مردم رقم بزند.

با این حال، سال‌هاست که ظرفیت فعلی و تک‌خطه بودن این مسیر، پاسخگوی حجم انبوه مسافران نیست. به همین دلیل، پروژه دوخطه شدن مسیر راه‌آهن پرند به تهران به عنوان یک طرح ملی و گره‌گشا روی میز متولیان امر قرار گرفت؛ طرحی که اکنون عمر انتظار برای آن ۱۰ ساله شده است.

۱۰ سال از وعده‌های رنگارنگ برای احداث خط دوم این پروژه و تسهیل رفت‌وآمد مردم می‌گذرد، اما قطار پیشرفت این طرح، سال‌هاست که در حساس‌ترین نقطه با یک مانع عجیب یعنی «یک شاه‌لوله آب شرب» برخورد کرده است.

وجود این لوله آب معارض در مسیر اجرای پروژه، مدت‌هاست که بهانه اصلی متولیان امر برای توقف عملیات عمرانی شده است. گویی این لوله آب، سدی نفوذناپذیر در برابر اراده مدیریتی کشور است که هیچ راهکار فنی و مهندسی برای عبور از آن وجود ندارد.

اما شاهکار ماجرا در اظهارات اخیر مدیرعامل راه‌آهن کشور نهفته است. وی به تازگی در رسانه‌ها اعلام کرده که تا یک هفته آینده با وزارت نیرو جلسه‌ای برگزار می‌شود تا تکلیف این لوله و ادامه پروژه مشخص شود.

این اظهارنظر، موجی از حیرت و البته تأسف را در میان افکار عمومی و رسانه‌ها به همراه داشته است. افکار عمومی غرب استان تهران به درستی می‌پرسند، پس از یک دهه توقف پروژه و معطلی هزاران مسافر، متولیان امر تازه به فکر برگزاری جلسه با وزارت نیرو افتاده‌اند؟

این یعنی در تمام این ۱۰ سال، حتی یک نشست مشترک، قاطع و خروجی‌دار برای حل این معضل پیش‌پاافتاده برگزار نشده بود؟ این سطح از انفعال و پاسکاری مسئولیت میان دستگاه‌های اجرایی، مصداق بارز ترک فعل و هدررفت سرمایه‌های اجتماعی نظام است.

ماجرا زمانی تلخ‌تر و تأمل‌برانگیزتر می‌شود که پای اعتبارات مالی به میان می‌آید و بهانه کمبود بودجه نیز رنگ می‌بازد. طبق اعلام رسمی نماینده مردم بهارستان و رباط‌کریم در مجلس شورای اسلامی و فرماندار بهارستان، مبلغ قابل توجه ۳۰۰ میلیارد تومان اعتبار برای جابجایی این شاه‌لوله آب شرب تخصیص یافته است.

وقتی هم مشکل کاملا مشخص است و هم بودجه میلیاردی آن تأمین شده، چرا مسئولان آبفای استان تهران و شرکت راه‌آهن عملاً هیچ اقدام میدانی مؤثری انجام نمی‌دهند؟ گره کار کجاست که پول هست، اما اراده‌ای برای کار و حل مشکل مردم نیست؟

در این میان، تنها کسانی که تاوان این سوءمدیریت و بروکراسی فشل اداری را می‌دهند، مردم صبور شهرستان‌های جنوب‌غربی استان تهران هستند، مردمی که هر روز باید خستگی سفرهای طولانی، فشردگی مسافران در قطارهای تک‌خطه و اتلاف وقت را تحمل کنند.

در صورت رفع این مانع و اتمام پروژه دوخطه‌سازی، شاهد حرکت روان‌تر و متناوب‌تر ریل‌باس‌ها، کاهش چشمگیر زمان سفر و ترغیب بیشتر شهروندان به استفاده از حمل‌ونقل ریلی خواهیم بود، اتفاقی که مستقیماً بر کاهش آلودگی هوا و ترافیک کلافه‌کننده آزادراه تهران-ساوه نیز اثرگذار است.

بعد از ۱۰ سال وعده و وعید، زمان آن فرا رسیده که پرونده این پروژه از هزارتوی جلسات بی‌حاصل و نامه‌نگاری‌های اداری خارج شده و به مرحله جابجایی لوله و اجرای واقعی روی ریل برسد؛ تا مردم نتیجه دوخطه شدن را در مسیر روزانه خود با چشم ببینند، نه اینکه صرفاً وعده‌های آن را در اخبار بشنوند.

افکار عمومی شهرستان‌های جنوب غربی استان تهران، امروز منتظر شنیدن صدای سوت قطار در خط دوم هستند، نه اخبار مربوط به زمان‌بندی جلسات. تا حصول نتیجه نهایی، رفع این معارض و پایان عملیات اجرایی، مطالبات به‌حق مردم این منطقه را از دستگاه‌های مسئول پیگیری خواهد کرد.