آنچه امروز در تل‌آویو می‌گذرد، نه یک اتحاد ملی، بلکه یک «جنگِ بقای شخصی» است. نتانیاهو دست‌وپا می‌زند تا غرق نشود و رقبایش با لذت تماشای غرق شدن او، هر فرصتی را برای تحقیرش غنیمت می‌شمارند. در این میان، «تهدید ایران» تنها ابزاری است که نتانیاهو برای زنده نگه داشتن نامش به آن متوسل شده است. ایران امروز با بازدارندگی خود، نتانیاهو را به جایی رسانده که تنها راه نجاتش، التماس به رقبای داخلی‌اش است.
گروه بین الملل عصرقانون:
ساعات اخیر در فضای سیاسی اسرائیل، شاهد یکی از عجیب‌ترین تضادها بودیم. بنیامین نتانیاهو، مردی که سال‌ها با ادعای «قوی‌ترین رهبر تاریخ اسرائیل» شناخته می‌شد، حالا در وضعیتی قرار گرفته که برای حفظ بقای سیاسی‌اش، دست به «التماس» زده است. درخواست او برای تشکیل یک «دولت ملی» در کنار گادی آیزنکوت، در نگاه اول شبیه به یک اقدام برای اتحاد ملی در برابر تهدیدات ایران است، اما نگاهی دقیق‌تر نشان می‌دهد که این دعوت، چیزی جز یک «مانور نجات» برای جلوگیری از سقوط نهایی نتانیاهو نیست.
دست‌وپا زدن در باتلاقِ شکست
نتانیاهو می‌داند که دیگر نه ارتش، نه جامعه و نه حتی متحدان نزدیکش، به او اعتماد ندارند. او اکنون در گوشه‌ای گیر افتاده و تنها راه خروج را در «ترساندن» مردم از بمب هسته‌ای ایران و شعار دادن به «جنگ سرنوشت‌ساز» می‌بیند. او سعی دارد با ایجاد یک فضای اضطراری، رقبای خود را مجبور کند که برای نجات اسرائیل، دوباره به او تکیه کنند. در واقع، نتانیاهو می‌خواهد از «جنگ با ایران» به عنوان یک «پله» برای بازگشت به اوج قدرت استفاده کند. آیزنکوت؛ مردی که ماسکِ نتانیاهو را پاره کرد*اما پاسخ گادی آیزنکوت، هر چیزی بود جز یک پذیرش دوستانه. آیزنکوت در واکنشی که را می‌توان آن را «تحقیر سیاسی» نامید، به صراحت اعلام کرد که دعوت نتانیاهو صرفاً یک «مانور» است. او با زبانی تند و صریح، نتانیاهو را «شکست‌خورده» نامید و به او فهماند که دورانِ فریب دادن با شعارهای توخالی به پایان رسیده است.
وقتی آیزنکوت می‌گوید «پیوستن نتانیاهو مشروط به پذیرش اصول من است»، در واقع دارد به نتانیاهو می‌گوید: «تو دیگر رهبر نیستی، تو فقط یک مهره‌ای هستی که اگر ما بخواهیم، جای تو را در دولت اضطراری می‌دهیم.» این یعنی نتانیاهو از جایگاه فرماندهی به جایگاه یک «متقاضیِ درمانده» سقوط کرده است.
*تحلیل نهایی: آیا جنگ رخ می‌دهد یا اسرائیل فلج شده است؟
سؤال حیاتی این است: آیا این درگیری‌های داخلی باعث می‌شود اسرائیل برای نشان دادن قدرت، به طور ناگهانی به ایران حمله کند؟
پاسخ در دو احتمال نهفته است:
۱.
۲.
احتمال فلج شدن (واقعیت فعلی): وضعیت فعلی نشان می‌دهد که اسرائیل دچار یک «فلج سیاسی» شده است. وقتی رأس قدرت (نتانیاهو) و بدنه اجرایی-امنیتی (آیزنکوت و ارتش) در این سطح با هم بجنگند، تصمیم‌گیری برای یک جنگ گسترده تقریباً غیرممکن است. هیچ فرماندهی حاضر نیست برای نجات صندلیِ مردی که او را «شکست‌خورده» می‌داند، سربازانش را به کام مرگ بفرستد.آنچه امروز در تل‌آویو می‌گذرد، نه یک اتحاد ملی، بلکه یک «جنگِ بقای شخصی» است. نتانیاهو دست‌وپا می‌زند تا غرق نشود و رقبایش با لذت تماشای غرق شدن او، هر فرصتی را برای تحقیرش غنیمت می‌شمارند. در این میان، «تهدید ایران» تنها ابزاری است که نتانیاهو برای زنده نگه داشتن نامش به آن متوسل شده است. ایران امروز با بازدارندگی خود، نتانیاهو را به جایی رسانده که تنها راه نجاتش، التماس به رقبای داخلی‌اش است.
نظرات