در دنیای سیاست و جنگ، در برابر تهدید موجودیتی، «واژه‌های زیبا» و «شعارات وطن‌پرستانه توییتر» بازدارندگی ایجاد نمی‌کند. دشمن نمی‌خواهد بداند شما خاک می‌خورید یا نه؛ دشمن می‌خواهد بداند اگر حمله کند، چه هزینه‌ای می‌پردازد. وقتی پاسخ به تهدید نابودی، یک توییت احساسی باشد، دشمن را متقاعد می‌کند که در پشت این واژه‌ها، اراده‌ای برای مقابله و قدرت بازدارنده وجود ندارد.
گروه سیاسی عصرقانون:
در حالی که ایران در ماه‌های اخیر در سخت‌ترین وضعیت نظامی خود قرار داشته و درگیر جنگی همه‌جانبه با رژیم صهیونیستی و ایالات متحده بوده است، تضاد عجیبی میان «جبهه نبرد» و «میز مذاکره دولت» به چشم می‌خورد. در حالی که پایگاه‌های آمریکایی در کشورهای حاشیه خلیج فارس به سکوی پرتاب موشک‌هایی تبدیل شده‌اند که زیرساخت‌های ایران را هدف قرار داده و خون غیرنظامیانی چون کودکان میناب را بر زمین ریخته‌اند، رفتار چند ماه اخیر دولت آقای پزشکیان و آقای عراقچی، هر چیزی هست جز «دیپلماسی عزت».
عذرخواهی از متجاوز؛ اوج بی‌تدبیری یا تسلیم؟شاید عجیب‌ترین اتفاق در دوران جنگ، سخنرانی رئیس‌جمهور بود که در آن بابت ضربات متقابل ایران به پایگاه‌های آمریکایی در خاک کشورهای همسایه، عذرخواهی کرد! در حالی که طبق منطق نظامی، پایگاه‌های نظامی خارجی، «خاک آمریکا» محسوب شده و هدف قانونی هستند، عذرخواهی دولت در برابر کشورهایی که اجازه دادند از خاکشان به ایران حمله شود، نه تنها بازدارندگی را از بین برد، بلکه به دشمن این پیام را داد که ایران از واکنش‌های خود پشیمان است و آماده عقب‌نشینی است. خنده‌های بریکس؛ توهین به خون شهیدان*
دیدار دوهفته گذشته آقای پزشکیان با مقام‌های امارات در حاشیه اجلاس بریکس، نمادی از یک «اشتباه استراتژیک عمیق» بود. اماراتی‌ها که در جنگ ۴۰ روزه، با جنگنده‌های خود در کنار آمریکا و اسرائیل ایستادند و در شهادت فرزندان میناب نقش داشتند، میزبان رئیس‌جمهور ایران بودند که با لبخند و خنده‌هایی عریض، عکس و فیلم می‌گیرد. آیا دیپلماسی یعنی نادیده گرفتن خون‌هایی که از پایگاه‌های همان کشورها ریخته شده؟ آیا لبخند زدن به کسی که در محاصره هوایی و دریایی ایران نقش داشته، تعریف جدیدی از «روابط همسایگی» است یا نشانه‌ای از ضعف در مواجهه با متجاوز؟
*کیک سفارت و سوتی‌های استراتژیک
این زنجیره از رفتارهای دور از واقعیت، به حضور معاون اجرایی در مراسم سالگرد تاسیس عربستان و بریدن کیک در سفارت ختم می‌شود؛ آن هم در حالی که عربستان همچنان میزبان پایگاه‌های دشمن است و یمن به عنوان متحد ایران، در جبهه‌ای مقابل آن‌ها می‌جنگد. این «سوتی‌ها» دیگر ساده نیست؛ این‌ها پیام‌های واضحی هستند که به کشورهای منطقه می‌گوید: «ما هر چقدر هم ضربه بخوریم، باز هم با یک دعوت ساده، به میز چای و کیک شما بازمی‌گردیم.» توییت‌های «خاک‌خوری» در برابر تهدیدهای موجودیتی
در اوج این وضعیت، وقتی دونالد ترامپ و نتانیاهو علناً از «نابودی ایران» و «پاک کردن ایران از روی نقشه» صحبت می‌کنند، پاسخ آقای پزشکیان در توییتر خلاصه می‌شود به: «خاک می‌خوریم، خاک نمی‌دهیم!»
در دنیای سیاست و جنگ، در برابر تهدید موجودیتی، «واژه‌های زیبا» و «شعارات وطن‌پرستانه توییتر» بازدارندگی ایجاد نمی‌کند. دشمن نمی‌خواهد بداند شما خاک می‌خورید یا نه؛ دشمن می‌خواهد بداند اگر حمله کند، چه هزینه‌ای می‌پردازد. وقتی پاسخ به تهدید نابودی، یک توییت احساسی باشد، دشمن را متقاعد می‌کند که در پشت این واژه‌ها، اراده‌ای برای مقابله و قدرت بازدارنده وجود ندارد. دیپلماسی یا ضعف؟
دیپلماسی به معنای دست دادن با هر کسی نیست؛ دیپلماسی یعنی گرفتن امتیاز در عین حفظ عزت. اما وقتی دولت با لبخند به سراغ متجاوز می‌رود، از دشمن عذرخواهی می‌کند و در برابر تهدیدات استراتژیک، شعارهای توییتر می‌زند، دیگر نمی‌توان نام این رفتار را «دیپلماسی» گذاشت. این یک «پالس ضعف» است که به دشمن می‌گوید: «حمله کنید، بزنید و بکشید؛ ما در نهایت با لبخند می‌آییم تا چای بخوریم و دوباره همسایه باشیم.»
اگر ایران می‌خواهد بازدارندگی خود را بازیابی کند، باید بداند که میز مذاکره با لبخند به متجاوز، تنها راه را برای حملات بعدی دشمن هموارتر می‌کند.
نظرات