چرا ترامپ از ورود به جنگ مستقیم با یمن فرار می‌کند؟

بعد از پیروزی بزرگی که جنبش انصارالله یمن روز جمعه در ساحل غربی به دست آورد و به‌طورکامل بر تنگه باب‌المندب مسلط شد، کنار سایر دستاوردهایی که این پیروزی نه‌تنها برای یمنی‌ها بلکه کل محور مقاومت داشت و معادلات جدیدی را در مقابله با پروژه آمریکایی ـ صهیونیستی رقم زد، یکی از نکات مهم و جالب‌توجه، امتناع متحدان و شرکای عربستان و در رأس آنها آمریکا از مداخله مستقیم در یمن است.

المیادین در مقاله‌ای تحلیلی به این منظور به بررسی عوامل امتناع آمریکایی‌ها از ورود مستقیم به جنگ علیه یمن پرداخته نوشت: بزرگترین سؤالی که از تحولات اخیر یمن در محافل منطقه‌ای و بین‌المللی مطرح می‌شود، این است؛ چرا آمریکا مستقیماً برای جلوگیری از پیشروی نیروهای صنعا و کنترل آنها بر تنگه باب‌المندب مداخله نظامی نکرده است؟

دست رد ترامپ به سینه بن‌سلمان در پرونده یمن

طی روزهای گذشته، رسانه‌های عربی و غربی گزارش دادند که محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان تنها در یک روز دو تماس تلفنی با دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا انجام داده و در آن از دولت ایالات متحده خواسته که برای توقف پیشروی نیروهای صنعا، به‌طور مستقیم وارد جنگ با یمن شود، اما ترامپ قبول نکرد.

در شرایطی که ترامپ برای توجیه عقب‌نشینی خود مقابل یمن و اجتناب از مداخله نظامی مستقیم علیه این کشور، طی روزهای گذشته مدعی شده بود مقامات انصارالله با وی تماس گرفته و خواسته‌اند که اقدام نظامی علیه یمن انجام ندهد، مقامات صنعا از جمله محمد البخیتی، عضو برجسته جنبش انصارالله این ادعا را کاملاً تکذیب کردند،

بنابراین سؤال مهمی که مطرح می‌شود این است که چه‌چیزی آمریکایی‌ها را از حمله نظامی مستقیم به یمن برای جلوگیری از سیطره انصارالله بر تنگه باب‌المندب بازمی‌دارد.

پشت‌پرده امتناع آمریکا از مداخله مستقیم در یمن

در پی ضربات سنگینی که نیروهای آمریکایی و پایگاه‌های آنها در منطقه در جریان جنگ با ایران متحمل شدند و خالی شدن زرادخانه تسلیحات راهبردی و دفاعی آمریکا، بر کسی پوشیده نیست که نظامیان آمریکایی مستقر در نزدیکی منطقه خلیج فارس، در شرایط مناسبی از نظر آمادگی عملیاتی نیستند.

علاوه بر آن، نارضایتی و روحیه پایین سربازانی که در کشتی‌های جنگی و ناوهای هواپیمابر خدمت می‌کنند، کمبود شدید مهمات و موشک‌ها از هر نوع و کاربردی، فرماندهی نظامی آمریکا را با دو گزینه روبه‌رو کرده است؛ گزینه اول باز کردن جبهه جدید با یمنی‌هاست که مهمات و موشک‌های باقی‌مانده آمریکا را کاملاً تمام می‌کند.

گزینه دوم هم این است که ایالات متحده در این درگیری میان عربستان و یمن مداخله نکند تا دست‌کم سطح کنونی آمادگی نیروهایش در منطقه حفظ شود، به‌عبارت دیگر، امروز ایران مهم‌ترین جبهه جنگ برای آمریکاست که دولت ترامپ هنوز هم در آن دست‌وپا می‌زند و نتوانسته است راهی برای خروج از این باتلاق با گذشت ۷ ماه پیدا کند،

بنابراین، آمریکایی‌ها می‌دانند که باز کردن یک جبهه جدید تنها به‌معنی عمیق‌تر شدن باتلاق آنهاست، به همین دلیل واشنگتن تاکنون در برخورد با وقایع سریع یمن، مسیر دوم را انتخاب کرده است، به‌ویژه از آنجا که این گزینه دو هدف مستقیم را محقق می‌کند؛

هدف اول، جلوگیری از افزایش بیشتر قیمت نفت فراتر از سطح فعلی آن است، زیرا ورود به جنگ مستقیم با یمن عملاً جنبش انصارالله را به بستن دائمی تنگه باب‌المندب سوق می‌دهد. هدف دوم هم می‌تواند مجازات ریاض به‌دلیل امتناع آن از مشارکت مستقیم در جنگ علیه ایران باشد،

همچنین ممکن است ترامپ بخواهد عربستان را به‌خاطر گرایش به‌سمت ائتلاف‌های جدید از جمله توافق مکه با ترکیه و پاکستان مجازات کند و انگار می‌خواهد به ریاض بگوید: بیایید ببینیم اتحاد با پاکستان و ترکیه چه‌کاری می‌تواند برای شما انجام دهد؟

بازی دوسرباخت ترامپ مقابل ایران

هر کسی که رفتار ترامپ را از زمان روی‌کارآمدنش دنبال کرده باشد، متوجه می‌شود که او جنون خاصی برای تسلیم‌کردن کل جهان دارد و برایش اهمیتی ندارد کشورهای جهان و حتی شرکایش در چه‌شرایطی قرار بگیرند.

یک سؤال دیگری هم که مطرح می‌شود این است که ترامپ که دائماً وعده کاهش قیمت نفت در سطح جهانی و داخلی را می‌دهد، روی چه‌چیزی بعد از انتخابات حساب کرده است.

در اینجا تنها دو احتمال وجود دارد که هر دوی آنها به‌معنی شکست ترامپ هستند: یا او جنگ با ایران را از سر می‌گیرد و موفق می‌شود تنگه هرمز را به‌زور به‌روی نفتکش‌ها باز کند؛ سناریویی که به‌دلایل متعددی که طی ماه‌های گذشته شاهد آن بوده‌ایم، کاملاً بعید به‌نظر می‌رسد.

برخی از این دلایل مربوط به موضع تزلزل‌ناپذیر ایران در حفاظت از حاکمیت و استقلال خود است و از سوی دیگر آمریکا ظرفیت سیاسی، اقتصادی و نظامی کافی برای شروع یک جنگ جدید با ایران را ندارد و نتیجه قطعاً بهتر از جنگ قبلی نخواهد بود.

احتمال دوم هم این است که تنگه هرمز تحت یک توافق دائمی که به وضعیت جنگ پایان می‌دهد و راه را برای دوران جدیدی از صلح در منطقه هموار می‌کند، باز شود.

اما با توجه به موضع قاطع طرف مذاکره‌کننده ایرانی و امتناع آن از تسلیم‌شدن در برابر خواسته‌های آمریکا، چنین توافقی، هر چقدر هم که برای منطقه و جهان مهم باشد، عملاً شکستی برای ترامپ و تیمش خواهد بود؛ زیرا ایران با شرایطی این توافق احتمالی را امضا خواهد کرد که خواسته‌های این کشور را برآورده کند.