قیطاسی: پیشنهاد روسیه را رد کردم/زیر پرچم کشور دیگری مسابقه نمی‌دهم

از همدان، رضا قیطاسی، قهرمان قوی‌ترین مردان ایران و دارندهٔ چندین مدال جهانی، سال‌هاست در رشته‌های قدرتی برای ایران افتخارآفرینی می‌کند؛ ورزشکاری که علاوه بر حضور در میادین بین‌المللی، سابقهٔ مربیگری و پرچمداری کاروان ایران را نیز در کارنامه دارد. او در آخرین حضور جهانی خود در مسابقات بین‌المللی عشایری و روستایی قرقیزستان، با حضور رؤسای جمهور شوروی سابق و ایران و کشور میزبان، با کسب مدال طلای مسابقات، نخستین طلای کاروان ایران را به ارمغان آورد و در نهایت کاروان ایران با کسب ۱۵ مدال در جایگاه چهارم جهان قرار گرفت.

قیطاسی دربارهٔ مسیر ورزشی خود، دشواری هم‌زمانی مربیگری و ورزشکاری، تجربهٔ پرچمداری ایران، رقابت با قهرمانان مطرح جهان و سطح بالای مسابقات سخن گفت. او همچنین با انتقاد از کمبود حمایت از رشته‌های قدرتی، خواستار توجه بیشتر مسئولان به قهرمانانی شد که با وجود کسب مدال‌های جهانی، همچنان با دغدغه‌های شغلی و مالی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

 ابتدا از سابقهٔ ورزشی‌تان بگویید. چند سال است که ورزش می‌کنید؟

قیطاسی: حدود ۱۷ تا ۱۹ سال است که به‌صورت حرفه‌ای ورزش می‌کنم. ابتدا در رشتهٔ والیبال فعالیت داشتم و بعد از آن وارد بدنسازی و پرورش اندام شدم. به دلیل قدرت بدنی و شرایط فیزیکی که از ابتدا داشتم، مربیانم پیشنهاد کردند وارد رشته‌های قدرتی شوم. از آن زمان بیش از ۱۰ سال است که در رشتهٔ قوی‌ترین مردان فعالیت می‌کنم. در این سال‌ها سه دوره قهرمان قوی‌ترین مردان ایران و دو دوره مرد آهنین ایران شدم و بیش از ۱۲، ۱۳ مدال جهانی در رشته‌های مختلف، از جمله بازی‌های بومی و محلی و قوی‌ترین مردان، به دست آورده‌ام. حتی یک فصل نیز در لیگ برتر هندبال بازی کردم.

آخرین مسابقه‌ای که در داخل کشور شرکت کردید کدام بود؟

قیطاسی: آخرین مسابقه‌ام در کشور، مسابقات مردان آهنین بود که در تابستان برگزار شد و توانستم مقام سوم و مدال برنز را کسب کنم.

چگونه برای مسابقات جهانی انتخاب شدید و مسیر حضورتان در این دوره چگونه بود؟

قیطاسی: این چهارمین دوره‌ای بود که در مسابقات جهانی شرکت می‌کردم. نخستین حضورم سال ۲۰۱۸ در قرقیزستان بود. سال ۲۰۲۰ قرار بود مسابقات در کرهٔ جنوبی برگزار شود که به دلیل کرونا امکان حضور فراهم نشد. سال ۲۰۲۲ در ترکیه و سال ۲۰۲۴ در قزاقستان شرکت کردم و در دورهٔ اخیر نیز دوباره به مسابقات جهانی اعزام شدم. در ایران چند دوره قهرمان مسترینگ شده بودم و پس از برگزاری سه مرحله اردوی تیم ملی، تیمی متشکل از سه بانوی ورزشکار و سه آقا تشکیل شد. من هم‌زمان هم مربی تیم بودم و هم به‌عنوان ورزشکار سنگین‌وزن در مسابقات شرکت کردم. خدا را شکر توانستم نخستین مدال طلای کاروان ایران را به دست بیاورم.

اینکه هم‌زمان مربی و ورزشکار بودید، کار را برایتان سخت نمی‌کرد؟

قیطاسی: خیلی سخت بود. مربی بودن مسئولیت بسیار سنگینی دارد. من باید پنج نفر را کوچ می‌کردم و علاوه بر مربیگری در مسترینگ، در بخش قوی‌ترین مردان نیز مسئولیت مربیگری داشتم. دو نمایندهٔ ما، آقای سلطانی و آقای رحمانی، نیز در مسابقات حضور داشتند. روز اول به دلیل تداخل مسابقات نتوانستم کنارشان باشم، اما در دو روز بعد در کنارشان بودم و هم مربیگری و هم کوچینگ آن‌ها را انجام دادم. به نظرم کوچینگ و مربیگری حتی از ورزشکار بودن سخت‌تر است، چون مسئولیت خاصی روی دوش مربی قرار دارد.

شما پرچمدار کاروان ایران هم بودید. این مسئولیت چه حسی برایتان داشت؟

قیطاسی: در مسابقات قزاقستان در سال ۲۰۲۴ نیز پرچمدار کاروان ایران بودم و در این دوره هم با حمایت آقای دنیامالی، وزیر ورزش، و آقای پسندیده، این افتخار را داشتم که پرچمدار کاروان ایران باشم. پرچمداری کار بسیار سنگینی است. وقتی پرچم یک کشور، آن هم ایران، را در دست می‌گیرید، تازه متوجه می‌شوید چه مسئولیتی بر عهده دارید. وقتی وارد استادیوم شدیم، باور کنید نیمی از مسیر را اشک ریختم. احساس غرور، قدرت و یک حس جنگجویانه داشتم. فقط می‌خواستم بهترین باشم و پرچم کشورم در میان پرچم‌های کشورهای دیگر سربلند باشد.

حضور کاروان ایران در مراسم افتتاحیه چه واکنشی به همراه داشت و پوشیدن لباس شخصیت‌های تاریخی چه حسی داشت؟

قیطاسی: کاروان ایران بسیار منظم و باشکوه وارد شد. ما لباس‌هایی با الهام از فرماندهان و جنگجویان باستانی ایران داشتیم و پشت سر ما نیز اقوام مختلف ایران، از ترک‌ها و لرها گرفته تا آذری‌ها، بلوچ‌ها، کرمانی‌ها و دیگر اقوام، با لباس‌های خاص فرهنگی حضور داشتند. لباس‌های بومی و محلی و سپس لباس‌های کلاسیک نیز بخش‌های دیگر کاروان بودند. حتی رسانه‌های خارجی دربارهٔ نظم، فرهنگ و شکوه کاروان ایران مطالبی منتشر کردند. پوشیدن لباس شخصیت‌های تاریخی و حضور در کنار نمادهای فرهنگی ایران حس خاصی بود که واقعاً نمی‌توانم آن را با زبان بیان کنم. احساس غرور، قدرت و بزرگی داشتم. انگار مسئولیتی بر دوش ما بود که باید از آن محافظت می‌کردیم. اگر بخواهم یکی از شخصیت‌های بزرگ تاریخی ایران را انتخاب کنم، همهٔ آن‌ها برای من بزرگ هستند و من در حدی نیستم که خودم را با بزرگان گذشته و امروز کشورم مقایسه کنم. من رضا قیطاسی هستم و خودم را خاک زیر پای مردم ایران می‌دانم.

 سطح مسابقات جهانی را چطور دیدید و نتیجهٔ نهایی کاروان ایران چه شد؟

قیطاسی: سطح مسابقات بسیار بالا بود. بیش از ۱۰۰ کشور حضور داشتند و بهترین ورزشکاران دنیا آمده بودند. ما پیش از این در مسابقات ترکیه نیز حضور داشتیم که حدود ۹۶ کشور شرکت کرده بودند، اما این دوره شرایط متفاوت بود. حمایت وزارت ورزش، آقای دنیامالی، دکترهای مجموعه و فدراسیون باعث شد کاروان بسیار منظم و قدرتمندی داشته باشیم. چندین مرحله اردو برگزار شد و از صفر تا صد از بچه‌ها حمایت کردند.

من پیش‌بینی می‌کردم که بتوانیم جزو چهار تیم برتر جدول باشیم و خدا را شکر همین اتفاق افتاد. کاروان ایران در مجموع ۱۵ مدال کسب کرد؛ چهار مدال طلا و چندین مدال نقره و برنز. در نهایت بین بیش از ۱۰۰ کشور، تیم ایران چهارم جهان شد. حتی معتقدم اگر بعضی اتفاقات و کمبودها نبود، می‌توانستیم برای مقام سوم جهان هم بجنگیم. فاصلهٔ ما با سکوی سوم بسیار کم بود.

اگر حمایت شویم، برای قهرمانی تیمی جهان می‌جنگیم

 اردوهای پیش از مسابقات چه تأثیری در این موفقیت داشت و به نظر شما چرا ایران نتوانست در جایگاه سوم قرار بگیرد؟

قیطاسی: اردوها تأثیر بسیار زیادی داشت. بچه‌ها هماهنگ شده بودند، سر وزن بودند و تکنیک‌های خاصی را یاد گرفته بودند و در مسابقات اجرا کردند. برخی ورزشکاران برای نخستین بار در مسابقات جهانی شرکت می‌کردند و طبیعتاً کمی استرس داشتند، اما اردوها و حضور در میدان‌های مختلف باعث شد شرایط برایشان آسان‌تر شود. یکی از دلایل نرسیدن به جایگاه سوم، تعداد رشته‌هایی بود که ایران در آن‌ها شرکت کرد. بعضی رشته‌های تخصصی هنوز در ایران هیئت و ساختار مشخصی ندارند.

اگر بتوانیم این رشته‌ها را شناسایی کنیم، کارشناسان آن‌ها را مشخص کنیم، مسابقات انتخابی و استعدادیابی برگزار کنیم و سهمیهٔ بیشتری بگیریم، می‌توانیم مدال‌های بیشتری کسب کنیم و حتی برای قهرمانی تیمی جهان بجنگیم. رشته‌هایی مثل شمشیرزنی استقامتی، برخی رشته‌های اسب‌سواری و تیراندازی روی اسب و حتی بعضی رشته‌های قدرتی و استقامتی از جملهٔ این رشته‌ها هستند. من شخصاً در برخی از این رشته‌ها توانایی شرکت داشتم، اما اصلاً از وجودشان خبر نداشتم و تازه در محل مسابقات آن‌ها را دیدم. با مسئولان فدراسیون نیز صحبت کردیم تا برای دوره‌های بعد بتوانیم در رشته‌های بیشتری فعالیت کنیم و سهمیه بگیریم.

 سخت‌ترین رقیب شما در مسیر کسب مدال طلا چه کسی بود و آن لحظه چه حسی داشتید؟

قیطاسی: یک ورزشکار قرقیزستانی داشتند که قهرمان جهان بود. خوشبختانه توانستیم او را شکست دهیم. بعد به یک رقیب کانادایی رسیدم که وزنش حدود ۴۰ تا ۵۰ کیلوگرم از من بیشتر بود. وزن من حدود ۱۷۰ کیلوگرم بود و او نزدیک ۲۱۰ تا ۲۱۵ کیلوگرم وزن داشت. در فینال نیز با قهرمان قرقیزستان روبه‌رو شدم؛ ورزشکاری که در رشتهٔ خودش تا آن زمان شکست نخورده بود و به لقب «بوفالو» معروف بود. خدا را شکر توانستم در یک رقابت بسیار نزدیک و در کسری از ثانیه او را شکست دهم.

فینال دیگر فقط مسابقه نبود؛ بحث حیثیت، غیرت، پرچم و خاک کشورم بود. من صددرصد توانم را گذاشتم و حتی احساس می‌کنم بیشتر از صددرصد توانم تلاش کردم. نمی‌خواستم مدال طلا به کشور دیگری برسد. ما به این مدال احتیاج داشتیم تا بچه‌های کاروان روحیه بگیرند. خدا را شکر با توکل به خدا و به مدد حضرت امیرالمؤمنین و حضرت زهرا(س) توانستم طلا بگیرم و این مدال انرژی مضاعفی به کاروان ایران داد. بعد از آن نیز بچه‌ها مدال‌های بیشتری گرفتند؛ در کشتی، قوی‌ترین مردان، مچ‌اندازی و رشته‌های دیگر مدال‌های طلا، نقره و برنز به دست آمد.

 تفاوت تکنیک ورزشکاران خارجی با ورزشکاران ایرانی را چطور ارزیابی می‌کنید و واکنش ورزشکاران سایر کشورها به موفقیت ایران چه بود؟

قیطاسی: این رشته فقط قدرت نیست. سرعت، قدرت، استقامت، هوش و تکنیک هم‌زمان لازم است. در مسابقهٔ چوب‌کشی تمام بدن درگیر است؛ از پا و کمر گرفته تا زیر بغل، بازوها، پنجه و سایر عضلات. باید در کسری از ثانیه تصمیم بگیرید. من خودم چند تکنیک اختصاصی دارم که با تجربهٔ مسابقات و رقابت با حریفان مختلف به آن‌ها رسیدم. آن‌ها را روی کاغذ آوردم و تبدیل به فرمول‌های خاصی کردم تا بتوانم تعادل حریف را به هم بزنم.

در این رشته حتی یک لحظه غفلت می‌تواند مسابقه را تمام کند. باید چشم در چشم حریف باشید و کوچک‌ترین حرکت او را تشخیص دهید. خیلی‌ها تحت تأثیر نظم و قدرت کاروان ایران قرار گرفته بودند. در افتتاحیه و حتی در طول مسابقات، ورزشکاران کشورهای مختلف برای عکس گرفتن با بچه‌های ایران می‌آمدند و از پرچم ایران عکس می‌گرفتند. احترام زیادی به ورزشکاران ایرانی می‌گذاشتند و به نظرم عملکرد بچه‌های ایران باعث شد نگاه مثبتی نسبت به کشورمان شکل بگیرد.

 دربارهٔ حمایت از رشته‌های قدرتی چه انتظاری از مسئولان دارید و انتقاد شما بیشتر متوجه چه موضوعی است؟

قیطاسی: انتظار من این است که مسئولان به همهٔ رشته‌ها به یک چشم نگاه کنند. روی سردر فدراسیون نوشته شده «جمهوری اسلامی ایران». ما هم سربازان همین مملکت هستیم. وقتی برای کشورمان مسابقه می‌دهیم و پرچم ایران را بالا می‌بریم، چرا نباید از ما تجلیل شود؟ چرا بیشتر توجه‌ها فقط به فوتبال است؟ فوتبال یک ورزش مهم است، اما رشته‌های دیگری مثل کشتی، والیبال، بدنسازی، قوی‌ترین مردان و بسیاری از رشته‌های دیگر هم برای ایران افتخار می‌آفرینند. بحث اصلی من حمایت و عدالت است.

با وجود ۱۳ مدال جهانی، دغدغهٔ مالی دارم

چرا جایزهٔ قوی‌ترین مرد ایران باید حدود ۱۰۰ میلیون تومان باشد؟ چرا جایزهٔ مرد آهنین ایران که در رسانهٔ ملی دیده می‌شود باید حدود ۲۰۰ میلیون تومان باشد؟ ما ماه‌ها از خانواده و زندگی‌مان دور هستیم و برای مسابقه تمرین می‌کنیم. ورزشکار باید دغدغهٔ مالی نداشته باشد تا بتواند تمام تمرکزش را روی تمرین و مسابقه بگذارد. من شاغل هستم و در کنار ورزش، وظیفهٔ کاری‌ام را هم انجام می‌دهم. حتی اگر برای مسابقات جهانی آماده شوم، باید بعد از مسابقه دوباره سر کار حاضر شوم.

در کشورهای دیگر، ورزشکاران حرفه‌ای چند ماه در اردو هستند، حقوقشان را دریافت می‌کنند و امکانات رفاهی دارند و دغدغه‌ای جز ورزش ندارند. من حتی یک بار هم برای منفک شدن از کار پیگیری نکرده‌ام، چون دوست دارم کنار همکاران و مردمم باشم و وجدان کاری‌ام اجازه نمی‌دهد مسئولیتی را روی دوش دیگران بگذارم. اما انتظار دارم مسئولان شرایط ورزشکاران حرفه‌ای را درک کنند. عملکرد روس‌ها را در این رشته بسیار تخصصی دیدم. از شش ورزشکارشان، سه خانم و سه آقا، هر شش نفر به فینال رسیدند.

آن‌ها در چوب‌کشی پنج مدال طلا گرفتند؛ یعنی بیشتر از مجموع چهار طلای کاروان ایران. این نشان می‌دهد وقتی روی یک رشته به‌صورت تخصصی سرمایه‌گذاری شود، نتیجه هم به دست می‌آید. این رشته در ایران تازه حدود دو سال است که جدی‌تر شده و باید خیلی بیشتر روی آن کار کنیم. باید لیگ برتر برگزار شود و ورزشکاران از همهٔ استان‌ها در لیگ حضور داشته باشند. استعدادها شناسایی شوند و روی آن‌ها کار شود. اگر این اتفاق بیفتد، مطمئنم می‌توانیم چهار یا پنج مدال طلای این رشته را در مسابقات جهانی بگیریم و برای مقام‌های اول و دوم تیمی جهان بجنگیم.

 آیا از کشورهای دیگر پیشنهاد حضور یا فعالیت داشتید و مهم‌ترین خواستهٔ شما از مسئولان ورزش چیست؟

قیطاسی: بله، من قبلاً چند بار به روسیه رفته بودم و پیشنهادهایی برای ماندن و فعالیت داشتم، اما قبول نکردم. من دوست ندارم زیر پرچم کشور دیگری مسابقه بدهم. اگر مسئولان کشور خودمان از ورزشکاران حمایت کنند، چرا باید یک ورزشکار ایرانی برای امکانات و شرایط بهتر زیر پرچم کشور دیگری فعالیت کند؟ ما می‌توانیم برای ایران افتخارآفرینی کنیم، به شرط اینکه حمایت شویم. کسب نخستین طلای کاروان حس غرور، قدرت و سربلندی بود. مهم‌تر از همه اینکه توانستیم دل مردم ایران را شاد کنیم.

وقتی مدال طلا گرفتم، احساس کردم این مدال فقط برای خودم نیست؛ متعلق به مردم و کشورم است. یک مدیر لایق، پای کار و اهل استعدادیابی می‌تواند این رشته‌ها را متحول کند. ما بچه‌های همین مملکت هستیم. وقتی برای ایران مسابقه می‌دهیم و مدال جهانی می‌گیریم، انتظار داریم دیده شویم و مورد حمایت قرار بگیریم. بدنسازی فقط مخصوص یک رشته نیست. فوتبالیست به بدنسازی نیاز دارد، کشتی‌گیر نیاز دارد، شناگر نیاز دارد و تقریباً همهٔ ورزشکاران به آمادگی بدنی و تمرینات قدرتی نیاز دارند. امیدوارم نگاه مسئولان به رشته‌های قدرتی و سایر رشته‌های کمتر دیده‌شده تغییر کند و حمایت‌ها عادلانه‌تر شود. من فقط یک خواسته دارم که به ورزشکار ایرانی اعتماد و از او حمایت کنید تا بتواند برای پرچم ایران بجنگد و افتخارآفرینی کند.